( 82 ) 



werden geschreven. Is het mij vergund, aan éénen daarvan 

 eene proeve te ontleenen, dan inoge het de volgende zijn. 

 »Ik gedenk u in de tegenwoordige dagen somtijds met zeke- 

 ren weemoed, en als ik in den geest uwe studeerkamer bin- 

 nentreed en ik zie u aan uwe morgenpreek arbeiden, dan 

 wordt mijn gemoed vol. De zeven beurten over de lijdens- 

 geschiedenis heb ik het gansche jaar door met de grootste 

 belangstelling en het vurigste verlangen te gemoet gezien, 

 en om die stoffen nu eens regt goed en bedaard te kunnen 

 behandelen, daarvoor was het, dat ik met zooveel spoed als 

 mi] mogelijk was, den Catechismus zocht door te komen. 

 Doch de Heer heeft mijn dienst heden niet noodig en ik 

 moet stilstaan en wachten, totdat het Hem behaagt mij 

 weder in zijn dienstwerk te herstellen. Milton schreef een 

 Sonnet »on his blindness", en als hij zich in de eerste regels 

 onwillekeurig beklaagt, dat het gemis van het gezigt hem 

 ongeschikt maakt om de door God aan hem toevertrouwde 

 talenten met winst te kunnen gebruiken, daar antwoordde 

 hem zijn christelijk geduld: 



God dotli not need 

 Either man's work, or His owii gifts; who best 

 Bear his mild yoke, they serve Him best; 



en vervolgens: 



They also serve, who only stand and wait". 



Het verwondere ons niet, woorden van Milton aangehaald 

 te vinden. De kranke, die de voormiddagen met meer ern- 

 stige studiën doorbracht, wijdde de namiddagen meestal aan 

 de nieuwe literatuur. Zoo ging hij volgens zijn eigen schrij- 

 ven bij Moore, W. Irving, d'Israëli en anderen ter markt, 

 maar hield zich vooral bezig met de »Poetical wórks" van 

 Walter Scott, Hij deed meer. De »Rosemond Gray" van 

 Charles Lamb, die hij in de eerste dagen zijner ziekte was 

 begonnen te vertalen met geen ander doel dan om zijn stijl 

 te oefenen, maakte hij met eenige opstellen van denzelfden 

 schrijver voor de pers gereed, en het lieve kleine boekje ver- 



