( 01 ) 



van oordeel waren, dat men, om »Theologiae professor" te zijn, 

 vóór alle dingen een grondig exegeet en een doorkneed dog- 

 maticus moest wezen, zagen het met verwondering, sommigen 

 zelfs met ergernis aan. Daar waren er ook, die er den invloed 

 van een Roomscli-Katholiek, Jonkheer Bosch van Drakeu- 

 stein. Heer van de Vuursche en lid van den Amsterdam- 

 schen gemeenteraad, in meenden te herkennen, wijl de pre- 

 dikant MoU, tijdens zijne achtjarige bediening te Vuursche, 

 het hart van den Heer en de Vrouw dier plaats zeer ge- 

 wonnen had. 



Den 4deii Maart werd Moll met eene meerderheid van 

 zeven stemmen gekozen. Nieuwe levensstrijd. Eerst den 

 28sten nam hij »na gemoedelijke en rijpe beraadslagingen" 

 de op hem uitgebrachte benoeming aan. Na een treffend 

 afscheid van de Arnhemsche gemeente op Zondag-avond, 

 24 Mei, hield hij zijne inaugureele oratie in het Groot-Audi- 

 torium van het Athenaeum te Amsterdam, op Donderdag, 

 11 Juni 1846, des namiddags te één ure. Hij was toen vier en 

 dertig jaar oud. Door eene van die gelukkige samentreffiugen, 

 die de mensch niet beschikt, maar slechts dankbaar mag ge- 

 nieten, was zijn vriend Veth juist in dat jaar Praeses van 

 de Orde der Amsterdamsche professoren. 



Wat nu de inaugureele oratie betreft, zij handelt» De iis, 

 quae nostra aetate in futuris ecclesiae antistibus informandis 

 minime negligenda sint". Voorts is zij, evenals alles wat 

 Moll schreef, eenvoudig en net, maar heeft geene bepaald 

 wetenschappelijke waarde. De toekomstige predikant moet 

 gevormd worden tot een bekwaam schriftuitlegger, een waardig 

 leider van de openbare godsdienstoefeningen en een goed 

 herder zijner gemeente. Ziedaar de drie denkbeelden, die 

 achtereenvolgens worden ontwikkeld. Toch maakte de oratie, 

 gelijk mij door tijdgenooten verzekerd is, een gunstigen in- 

 druk. De geest van gemoedelijken ernst en teedere vroom- 

 heid, die er uit sprak, gepaard met den practischen zin, die 

 er zich in openbaarde, deed de hoorders ongetwijfeld welda- 

 dig aan, en mij dunkt, vooral het beeld van den waren her- 



