( 102 ) 



tweede. Met nog een derde, waarin alles, wat op de leer, 

 den eeredienst, de kerkelijke tuclit enz. enz. betrekking had, 

 behandeld zou worden, zou dit tijdperk worden besloten. Doch 

 de dood kwam tusschenbeide. Roy aards stierf, toen het 

 jaar 1854 nauwelijks een aanvang had genomen. 



Thans scheen het onvoltooide werk, waarmede men zich 

 ten minste behelpen kon, de grootste hinderpaal te zullen 

 worden voor iedere poging, om iets volledigs — men mag 

 ook wel zeggen iets beters — te leveren. Immers, wie zou 

 de stof, waaraan nu eenmaal de naam van Royaards ver- 

 bonden was, andermaal ter hand durven nemen? En, indien 

 al iemand optreden mocht, die daartoe den moed had, zou 

 hy ook een uitgever kunnen vinden, die er zich aan waagde ? 

 Moll zelf heeft er blijkbaar in den beginne niet aan gedacht. 

 Oj) den meergenoemden 6den Januari 1855, toen hij de lijst 

 van het tot dusver door hem uitgegevene opmaakte, schreef 

 hij: »Ik wenschte, dat ik maar één groot werk voor mijn 

 gansche leven had. Dat leert den schrijver en de lezers het best". 

 Wij zien hem dan ook in de eerstvolgende tijden met den 

 meest verschillenden arbeid bezig. Van 1855 tot '57 ver- 

 schijnen, behalve allerlei kleinere zaken, de tweede druk van 

 zijn » Angelus Meruia", de tweede, verbeterde van zijne» Ge- 

 schiedenis van het kerkelijke leven", de »Johannes Anas- 

 tasius Veluanus", de » Boekerij van het St. Barbara-klooster 

 te Delft". Hij schrijft, als mederedacteur van het »Bijbelsch 

 woordenboek", de » Geschiedenis der Christelijke kerk in Ne- 

 derland" en het » Kerkhistorisch Archief", artikelen voor het 

 één, tafereelen voor het ander, bijdragen voor het derde. Een 

 bont allerlei, een planlooze arbeid, een versnipperde kracht. 

 En dat bij een man, die de éénheid in het werken zoo lief- 

 heeft! Mij dunkt, hij moet een mishagen hebben gehad in 

 zgn eigen manier van doen, en het zou mij niet verwonde- 

 ren, dat hij hierdoor te meer is gedreven tot den éénen 

 grooten arbeid, dien hij na tweejarige omzwerving met vro- 

 men moed aanvaardde. Ik zeg: met vromen moed; want 

 ziehier, wat hij zelf er den lOdcn Februari 1857 van schreef; 



