( 120 ) 



ken en dagen, bijzonderheden, waaruit zijn vrome zin en zyn 

 kinderlijk geloof zouden kunnen blijken, indien wij ze niet 

 reeds overvloedig kenden. In den vroegen morgen van Za- 

 terdag, 16 Augustus 1879, ongeveer te vier uren, ontsliep 

 hij onmerkbaar zacht, en aan den avond van dien dag was 

 het bericht van zijnen dood door de nieuwsbladen, die hunne 

 lezers bij herhaling op de hoogte zijner ziekte hadden ge- 

 houden, in den lande verspreid. 



Liefdevolle handen — het was goed en teeder gedacht — 

 droegen den doode naar de plaats, waar de levende zijne 

 beste uren had gesleten. Treffend was het, hem daar te 

 zien te midden der boeken, die hij zoo goed had gebruikt, 

 en naast de handschriften, die hij met zooveel zorg had ver- 

 zameld. Het was, of hij er rustte bij de broeders van vóór 

 vijf eeuwen, die hij zoo vromelijk had liefgehad. 



Dinsdag, 19 Augustus, volgde de begrafenis. Het kerk- 

 hof te Muiderberg, waar zijne eerste gade hare laatste rust- 

 plaats had gevonden, zou ook hem opnemen in zijnen schoot. 

 Bloedverwanten en vrienden, afgevaardigden en ambtgenooten, 

 vroegere en latere leerlingen, vereerders en belangstellenden, 

 stonden bij het graf. Daar werd menig hartelijk woord ge- 

 sproken, ook vanwege deze Akademie, die bij monde van 

 onzen Voorzitter, den Heer Opzoomer, eene treffende hulde 

 aan den overledene bracht. Allen gevoelden : hier is niet 

 slechts een groot, maar ook een goed man ten grave' ge- 

 daald. 



Maar >non omnis mortuus est". Dit woord, door ons 

 medelid Naber, als Rector Magnificus der Amsterdamsche 

 Universiteit, naast het >requiescat in pace" in herinnering 

 gebracht, vond weerklank in de harten. »Non omnis mor- 

 tuus est", hij noch zijn werk. Wat waarlyk leeft, kan niet 

 sterven. 



Myne Heeren! Gij hebt gewild, dat ik de biograaf van 

 Moll in uw midden zou zijn. Ik dank er u voor. Het heeft 

 m\j goed gedaan, dit levensbericht te schryven. Moge het 



