( 142 ) 



YiECHOW, die liet bestaan van embolie der liersenslagaderen 

 aantoonde, half wrevelig en lialf schertsend toevoegde: »S{e 

 sehen aucli vherall Barrikaden.^'' 



Boogaard was dus getuige van de glansrijke uitkomsten, 

 welke ViRCHOM^ in dien tijd verkreeg, en van het voornaam- 

 ste, dat in dit overgangstijdperk op het gebied der ziekte- 

 kundige ontleedkunde voorviel; deze kennis kwam hem ook 

 bij het beoordeelen van latere toestanden uitnemend te stade. 

 In Rotterdam teruggekeerd, voldeed hij, zij het ook met 

 weerzin, aan den wensch zijns vaders en vestigde zich al- 

 daar als praktizeerend geneesheer. Deze werkkring was wei- 

 nig in overeenstemming met zijne neigingen en zijn lust tot 

 wetenschappelijk onderzoek. Bijna al de beschikbare tijd werd 

 aan de pathologische anatomie gewijd, welke meer en meer 

 Boogaard's lievelingsvak geworden was, en de praktijk was 

 voor hem noch i>die himmlische Göttin^'' noch •»die tüchtige 

 Kuhy 



In September van het jaar 1849 verliet hij andermaal 

 Rotterdam, bezocht London en daarna Parijs om in Fe- 

 bruari des volgenden jaars terug te keeren. Had hij zich 

 te London, waar hij, door zijne dissertatie ingeleid, met 

 Bright in kennis geraakte en door Richard Owen tot de 

 schatten van Hunter's museum werd toegelaten, voorname- 

 lijk met ontleedkundige studiën bezig gehouden, te Parijs 

 heeft hij gelegenheid gezocht en ruimschoots gevonden om 

 zich voor de promotie in de heelkunde te bekwamen, welke 

 den 24steii Mei 1850 te Leiden plaats had. In het verrich- 

 ten van heelkundige operatiën op het lijk bezat Boogaard 

 eene groote vaardigheid ; ik ben daarvan dikwijls getuige ge- 

 weest. Voor de uitoefening der chirurgische praktijk ge- 

 voelde hij, naar ik meen, wellicht nog minder opgewektheid 

 dan voor die der medische. 



Nog eenige maanden bleef Boogaard te Rotterdam, steeds 

 hopende op en uitziende naar een werkkring^ die hem in 

 staat zou stellen zich uitsluitend met wetenschappelijk on- 

 derzoek bezig te houden, doch aanvankelijk te vergeefs. 



