P. HARTING HERDACHT 



A. A. W. HUBRECHT. 



Veel meer dau de schilder- en beeldhouwkunst vermag de 

 toonkunst haren beoefenaars het streelend bewustzijn te schen- 

 ken, dat, wat de mensch op haar gebied schept, onvergan- 

 kelijk is. Terwijl de schoonste producten der beide eersten 

 onverbiddelijk na korter of langer tijd tot stof moeten 

 wederkeeren — de weinige, veelal geschonden, brokstukken 

 van de heerlijke Grieksche beeldhouwkunst, die tot ons 

 kwamen, vormen onschatbare uitzonderingen, die den be- 

 droevenden regel bevestigen — zijn de scheppingen in het 

 rijk der tonen voor gelijksoortigen ondergang en vernieling 

 gevrijwaard. Zij hebben dat gemeen met de fraaie letteren 

 en met de wetenschap. Bibliotheken en archieven, onophou- 

 delijk gevoed door de steeds vruchtbi^arder wordende druk- 

 pers, bergen toenemende schatten, en aan den verren nazaat 

 zal het gegeven zijn : niet alleen om de zooveel verder ge- 

 vorderde wetenschap zijner dagen te beheerschen, maar tevens 

 om stap voor stap de langzame vooruitgang dier wetenschap 

 in hare geschiedenis te kunnen volgen en aan ieder, die 

 tot haren vooruitgang heeft bygedragen, naar verdienste het 

 zijne te geven. 



Zoo denken wij het ons, maar zal dit inderdaad het ge- 

 val zijn ? Mij trof in hooge mate het ontkennend antwoord 

 op die vraag, dat ik eenmaal uit den mond van een Neder- 

 Jaarroeü 1888. 1 



