( 23 ) 



Het was onder deze omstanditrheden niet te verwonderen, 

 dat Harting zich in die dagen aangetrokken gevoelde door 

 het ook experimenteel verdedigd? denkbeeld, dat abiogenesis : 

 de vorming der eenvoudigste levende materie uit levenlooze 

 grondstoffen in de retorten van een laboratorium, niet tot 

 de onmogelijkheden behoorde, en dat hij de resultaten van 

 een Chahlton Bastian niet voetstoots door de reeds oudere 

 van Pasteur wederlegd achtte. Zelfs nam hij daarin aan- 

 leiding in 1873 eene akademische prijsvraag te doen uit- 

 schrijven, waarin eigene onderzoekingen verlangd werden 

 over de vraag of levende wezecs uit levenlooze stoffen ont- 

 staan kunnen. 



Twee antwoorden kwamen daarop in. De bekroonde 

 schrijver had vlijtig een reeks van nieuwe onderzoekingen 

 verricht, maar zond niettemin zijne verhandeling in, onder het 

 voorzichtige motto : non liquet ; de niet-bekroonde, mij 

 persoonlijk zeer goed bekend, gaf reeds door zijn strijdlustig 

 motto: » Pasteur, a la rescousse T' met de beslistheid van 

 den studenteuleeftijd te kennen, dat de vraag door den be- 

 roemden Franschen natuuronderzoeker definitief ten nadeele 

 der sibiogenesis was uitgemaakt en meende, dat nieuwe on- 

 derzoekingen gevoegelijk konden achterwege blijven; vooral 

 omdat positieve resultaten ten deze door studentenhanden 

 verkregen zeer zeker geen vertrouwen zouden verdienen. 



Ik vermeld deze bijzonderheid, omdat zij licht werpt op 

 de groote omzichtigheid, waarmede Harting denkbeelden, 

 die voor hemzelf aantrekkingskracht bezaten (ook al erkende 

 hij, dat zij door het experiment nog niet voldoende getoetst 

 waren), met zijne leerlingen behandelde, zoodat dezen tegen 

 overijlde geestdrift geharnast en veeleer tot ouafhankelyke 

 en zelfstandige beoordeeling aangezet werden. 



Ook in de 4^. Verhandelingen van het Utrechtsch Ge- 

 nootschap heeft Harting belangrijke opstellen gegeven. 



Die over het episternum der vogels (1864) mag voor- 

 zeker eene bijdrage van beteekeuis heeten tot de vergelij- 

 kende anatomie dezer dierklasse, en boezemt ons vooral 



