( 70 ) 



Mees liet uiet lang op zich wachten. In den zomer van 

 1868 had hij zich met een paar vrienden op reis begeven. 

 Hij was voornemens na zijne terugkomst naar de betrek- 

 kinoj van leeraar aan de eeue of andere Hoogere Burger- 

 school te dingen. Reeds had hij dit bij eeue vacature 

 te Amsterdam willen doen, doch het werd hem ontraden, 

 omdat er voor een pas gepromoveerd jongmensch weinig 

 of geen kans bestond. Niet gering was zijne verbazing toen 

 hij, van zijne reis teruggekeerd, geheel onverwachts zijne 

 benoeming tot hoogleeraar vond. Daar men zijn reisplan 

 niet kende, had men hem hiervan geen bericht kunnen 

 zenden. Nog geen 24 jaren oud was het geen wonder, dat 

 hij aarzelde de betrekking te bekleeden »die hem als eene 

 der schoonste en begeerlijkste, welke de maatschappij ople- 

 vert bij zijne studiën steeds voor oogen stond *)". Hij 

 volgde den raad van zijn vader en aanvaardde den 7*-^ Octo- 

 ber 1868 het hoogleeraarsambt aan de Hoocreschool te 

 Groningen met eene redevoering over »het onderwijs in de 

 natuurwetenschajipen een noodzakelijk bestanddeel van elke 

 beschaafde opvoeding". 



Van een jong geleerde, versch van de academie gekomen 

 na slechts zes jaren studie, mocht zeker geen soort pro- 

 gramma als oratie worden verwacht, te meer niet omdat men 

 toen bij het verlaten der universiteit in den regel nog 

 mathematicus, physicus en astronoom in den dop was, en 

 dus weinig gelegenheid had gehad om de beteekenis van 

 verschillende richtingen in hetzelfde vak scherp te onder- 

 scheiden. De rede van Meks spiegelt de groote belangstelling 

 voor de natuurwetenschap af, die toen, gelijk telkens wan- 

 neer de beteekenis van nieuwe gezichtspunten tot leeken kan 

 doordringen, de beschaafde kringen vervulde en gewekt 

 was zoowel door de destijds ontdekte natuurverschijnselen 

 en verklaringen, als door de vruchten, welke de exacte 



*^ Redevoering ter aauvaardiug vau het hoogleeraarsambt. pg. 3é. 



