( 4 ) 



»vaii de maatschappij trok. Van alles wat hem omgaf viel 

 »hem de scherpe hoek op, de harde omtrek, waarmede het 

 » tegen de andere voorwerpen uitkwam en afstak; voor zijn 

 » geest werd alles contrast en caricatimr, alles bakende zich 

 »voor het oog zijner ziel in deszelfs eigenaardigste eigen- 

 » aardigheid, of, om een heel mooi woord te gebruiken, eigen- 

 »dommelijkheid, af. Terwijl de dichter in den mensch den 

 » engel aanschouwt, begreep de grillige opmerker slechts het 

 » dierlijke, het lage deel zijner natuurgenooten, en, door de- 

 »zen prikkel aangepord, gaf hij aan die ingeborene aandrift 

 »toe, welke hij voor zijn eigen belang misschien wel eens 

 »eeu weinigje te ver dreef, daar zij meer dan eens het dunne 

 » vlies der prestige, waarmede de mensch, door enkele over- 

 »eengekomene vormen bijgestaan, zich zelven, in de hoop 

 »van zich eenigen schijn van uiterlijke waardigheid by te 

 » zetten, omhult, onbarmhartig, ofschoon onwillekeurig te 

 » barste stiet. Zoo was hij het, die het studentencorps met 

 » zekere bijnamen en spottern^en belaagde, welke zoo stevig 

 » aankwamen, met zoo levendige kleuren en tastbare waar- 

 ))heid, dat geen klit of lijm met meer hardnekkigheid ooit 

 »op den medemensch zijn blijven kleven. Het was eene gave, 

 » eene gevaarlijke, maar hij zelf meende het zoo kwaad niet, 

 »maar het was eigenlijk, dat zijne vrienden gebruik maak- 

 »ten van een ondeugend woord, hetwelk hij, zonder andere 

 » bedoeling dan eene gekheid, die hem door het hoofd woei, 

 » lucht te geven, op dezen of genen in het voorbijgaan had 

 » geworpen of toegepast : deze strooiden het uit en lieten het 

 »wortel schieten onder de jongelui" : tot zoo ver Klikspaan ^). 

 Kwam bij Jonckbloet, ouder ja grijs geworden, de oude 

 Adam niet nog bijwijlen uit de mouw kijken? Dan, wat 

 daarvan zij : Flanor wordt door Klikspaan ook gekenmerkt 

 aJs iemand, »die, door degelijke gronden, kunde, oordeel en 

 » liefhebberij in studie oudersteund, zich sterk en in staat 

 »zou gevoelen, zijn land, de wetenschap, de beschaving te 

 » dienen en, wie weet? vooruit te zetten": dezen trek had 

 Jonckbloet met Flanoii ongetwijfeld gemeen. Jacob Geel 



