( 10 ) 



Jan. 1842: »maar zoo groot een scepticus ben ik, dat ik 

 aan alles twijfel behalve aan mijne nulliteit." 



Gelnkkig voor onze vaderlandsche pliilologie, dat Jonck- 

 BLOET niet vertwiifelde noch aan hare toekomst, noch aan 

 zich zelven, en allerminst aan den jongen ^nend, aan wien 

 hij in de aangehaalde woorden zijn hart uitstortte. Had 

 hij van het eerste oogenblik der kennismaking op de so- 

 ciëteit in DE Vries den vakgenoot erkend, een der zeer 

 weinigen, die belang stelden . . . wat zeg ik ? — die blaak- 

 ten van liefdevuur voor onze taal en letteren, met dien vak- 

 genoot, dien bondgenoot, was hij weldra één van ziel en zin, 

 van willen en streven, van weten en werken. En dit bewijst 

 hunne briefwisseling onomstootelijk : zij wisten wat zy wilden, 

 en wilden wat zij vermochten ; bij eendrachtige samenwer- 

 king zou hun vast geloof in de toekomst der middelneder- 

 landsche taal en letterkunde hen bergen van bezwaren doen 

 verzetten. In het openbaar zoowel als in zijne vertrouwelijke 

 brieven heeft Jonckbloet het onverholen voorspeld, dat hunne 

 eendracht macht zou blijken, zooals zij ook in de uitkomst 

 gebleken is. »Ik behoef u niet met vele woorden te ver- 

 » zekeren, hoezeer ook ik uwe vriendschap op prijs stel, zoo- 

 swei in abstracto als in concreto, d. i. zoowel om die 

 » vriendschap zelf als om de vruchten, die onze nederlandsche 

 » letteren kunnen plukken van onze hechte vereeniging :" 

 aldus den vierden Maart 1842; en jaren later in 1848: 

 »aan u verbinden mij dubbele banden, die eener ongeveinsde 

 n vriendschap zoowel als die van een gezamenlijk streven op 

 »dezelfde baan." En in 1859, in de opdracht van zijn 

 Beatriis (tweede uitgave) en Carel ende Elegast ,toen »het bijna 

 het vierde eener eeuw was, dat zij eendrachtig dezelfde we- 

 tenschap hadden beoefend," mocht hij uiet het volste recht 

 van zijn vriend en zich zelven zeggen, dat zij alle reden 

 hadden zich te verheugen over de uitkomsten van hunnen 

 gemeenschappelijken arbeid. 



Doch ik ga naar 1842 terug. Wat was hun ideaal ? Door 

 leer en voorbeeld van belgische en duitsche geleerden op- 



