( 12 ) 



maar — stellig volkomen gegrond en verdiend mag heeteü. 

 Wie thans na veertig jaar »siue ira et studio" de stukken 

 leest, moge blijven betreuren, dat de toon, dien Jonckbloet 

 aanslaat, min gepolijst (moest bij bet later niet zelf beken- 

 nen?) en oneerbiedig was; dat zijne pen vaak in gal gedoopt 

 schijnt, en hare vlijmende sarcasmen te kort deden aan de 

 waardeering, waarop de oude school, en voorwaar niet louter 

 uit »reverentia senectutis", alle aanspraak had: ontkennen, dat 

 het goed recht was aan de zijde der oppositie, geloof ik niet 

 dat hij zal willen. Vooral ora die beoordeeling is Jonckbloet 

 hard gevallen, en den knorrigen stijl ervan heeft hij dan ook, 

 zooals ik opmerkte, afgekeurd: maar overvraagt en overdrijft 

 de oppositie niet altijd en overal? De verdiensten der oude 

 school erkennen tegenwoordig zelfs de jongeren van onze neder- 

 landsche philologen dankbaar, en, nu de hartstocht niet langer 

 aan het woord is, behoeft er van miskenning geen sprake meer 

 te zijn, is daar dan ook in waarheid geen sprake meer van ; 

 maar mogen wij niet evenzeer verzachtende omstandigheden 

 pleiten voor den jongen man, die, ten volle verzekerd van 

 het goed recht zijner zaak, van zijne goede bedoeling en 

 de deugdelijkheid zijner middelen, zich — ik zal niet zeggen 

 gedwarsboomd maar liever — bedreigd zag in zyne stoute, 

 koene vaart door eene — tegenwerkende wil ik ook niet 

 zeggen maar — anders werkende kracht dan hij voor de 

 eenig ware hield? Er is meer. Lulofs was een hoogleeraar 

 van naam, een geleerde van invloed en gezag, wiens woord 

 geen gering gewicht in de schaal legde; ziju Handboek, een 

 lijvig deel, was bestemd om by het academisch onderwijs te 

 worden gebruikt, en van methodologisch en encyclopaedisch 

 karakter, als waarin de spraakkunst, de woordenschat, de 

 versbouw, de letterkundige geschiedenis onzer middeleeuwen 

 altegader werden behandeld, een werk dus, dat de grond- 

 slagen legde en den bouwstijl aangaf voor wie wist hoe 

 lang, een werk van groote beteekenis ; jonckbloet begreep, 

 dat de eer, de toekomst der vaderlandsche philologie op 

 het spel stond, en het dilemma was: »of uu of in lang uiet", 



