( 14 ) 



» voorbij, ik beken het; wat vóór dertig jaren nog belang 

 » verwekte, is thans verouderd, en het voldoet aan onze 

 »behoefte niet meer" ^). Ik voeg er bij, dat de critiek niet 

 alleen afbrekend maar ook opbouwend is geweest, en in hoofd- 

 zaak hetzelfde bevat als de inaugureele redevoering te Deven- 

 ter, zij het dan meer stelselmatig, inhoudt over de vergelij- 

 kende en historische taaistudie en de historisch- en aesthetisch- 

 critische beoefening onzer letterkunde ; en dat de beoordeelaar 

 door zijne Doctrinael, zijne Lorreinen en zijn Catoen welspre- 

 kende bewyzen had geleverd, dat hij niet alleen woorden kon 

 schrijven van afkeuring en ingeuomenheid, maar ook zelf in 

 staat was echt wetenschappelijk werk te leveren, d. w. z. werk, 

 waaraan niet eenvoudig zooveel tijd en zooveel vlijt wordt 

 besteed als de eigen lust van den arbeider medebrengt maar 

 zooveel als wordt vereischt voor degelijken taal- en letterkundi- 

 gen arbeid zelven. Op Lulofs' repliek antwoordde Jonckbloet 

 niet aanstonds: hij bad zich voorgenomen zijn gevoelen te 

 handhaven in eene geschiedenis der middelnederlaudsche let- 

 terkunde, die hij hoopte, dat weldra het licht zoude zien. 



En zijn vriend de Vries? Sprak en schreef »suaviter in 

 modo" ; doch al kende ik niets anders van zijne hand dan den 

 titel der redevoering, waarmede hij, als opvolger van Lulofs, den 

 28sten november 1849, het hoogleeraarsambt heeft aanvaard, 

 den veelbeteekenenden titel: »De heerschappij over de taal het 

 beginsel der welsprekendheid' \ en de allereei'ste woorden, die 

 hij te Groningen in het groot auditorium heeft gesproken, het 

 veelbeteekenende : » wees meester van de taal, gij zijt 't van 't ge- 

 moed", — al kende ik verder geen letter van de Vries, ik zou 

 durven verzekeren, dat hij op de vraag van zijn vriend : »of 

 »wij immer in den ouden cirkel moeten ronddommelen, dan 

 »of eenmaal de overtuiging moest ontwaken, dat de beoefe- 

 »ning onzer letterkunde eene wetenschap is, die ook weten- 

 »schappelijk diende behandeld te worden," — dat hij op die 

 vraag zijn bevestigend antwoord niet zou zijn schuldig ge- 

 blevfii. En ongetwijfeld heeft hij, zg het niet zonder een'ge 

 wijzig! ug van den vorm, dit taal en letterkundig credo van 



