( 19 ) 



kendheid met het middeliiederlandscli en — hetgeen toen hier 

 te hiude nojj zeldzamer was — met het middeleeuwsch fransch : 

 van een goed inzicht in den mnl. versbouw, een akker, die, 

 indien al, dan stellig niet op de ware wijs ontgonnen was, 

 en in den lunl. zinsbouw, in de woordvorming en woordbui- 

 ging en — tot zekere hoogte — ook in de woordafleiding ; 

 van scherpzinnigheid in het bijeenbrengen en vergelijken, 

 en minstens evenveel billijkheid als smaak in het beoordeelen ; 

 zeer veel en zeer goed werk, en, wat meer beteekent, van 

 blijvende waardij. Wat al moge thans, bijna een halve eeuw 

 later, en eene halve eeuw, waarin zoowel onze mnl. spraak- 

 kunst als ons mnl, woordenboek reuzenschreden hebben ge- 

 daan, menige verklaring van woord en vorm niet bestand 

 blijken tegen de vuurproef, de meeste aauteekeningen daaren- 

 tegen, die de »realia" betreffen, zijn alles behalve verouderd. 



Zonder in bijzonderheden te treden, vraag ik alleen: wie 

 is hier te lande de eerste geweest die van den Lancelot iets 

 beters wist te vertellen, dan dat het was » un poëme im- 

 mense" ? En aangaande den Catoen: of het in 1845 vermetel 

 van hem is geweest, in stede van een diplomatischen tekst- 

 afdruk, eene critische uitgave te beproeven? En aangaande 

 de Lorreinen : of de Vries overdreef, toen hij in een openlijk 

 schrijven aan Jonckbloet dus oordeelde: » Waarlijk, ik zeg 

 »niet te veel, wanneer ik mijne meening uitspreek, dat gij 

 »door deze uitgave de studie onzer oude letterkunde een 

 »fikschen stap vooruitgezet hebt", en van het glossarium ge- 

 tuigde: »ik erken volgaarne, dat daarin overal de deskun- 

 »dige doorstraalt, die op de hoogte der wetenschap staat; 

 »en elk, die met de vroegere geschriften over onze oude 

 «letterkunde bekend is, zal mij toestemmen, dat gij veel, wat 

 »nieuw of totnogtoe onverklaard was, hebt aan het licht 

 »gebragt" i^'-). 



Had ik van de vriendschap van Jonckbloet en de Vries 

 den indruk gekregen als van een tweemanschap van weder- 

 keerige bewondering, ik zou den moed missen, den een te 

 raadplegen over de verdiensten van den ander; doch evenals 



2* 



