(20) 



reeds de aankondiging van de Beairüs, zoo is ook de brief, 

 waaraan de laatste vleiende aanhaling is ontleend, een kennelyk 

 blijk dat de een den ander zyn feilen onverliolen en open- 

 hartig toonde. Bovendien, wordt de Caioen ook niet geroemd 

 door Van der Meeusch in zijne eigene uitgave der strophen ? 

 Wat meer zegt, en zeer zeker niet verdacht zelfs kan schij- 

 nen: in dezelfde Fér/mnc^e^i/?^, waarin Lulofs, verbolgen over 

 Jonckbloet's beoordeeling, hem »den alles behalve beleefden 

 orkestraeester van het hollandsche virtuozendom" betitelt, 

 »een blaas- en strijkheld", geeft hij hem den eernaani van 

 » belezen uitgever" ^'^). En zijn boeken voorwaar is het aan 

 te zien, dat zij iets anders, iets beters waren dan de vrucht 

 van verloren oogenblikken, van tijdverdr^f en liefhebberij, 

 en dat de auteur niet alleen zooals Lulops »de beoefening 

 onzer vroegste of zoogenaamde middel-nederlandsche schrij- 

 vers en de studie hunner ongemeen zoetvloeijende taal voor 

 op zijn tijd zeer nuttig hield" i*), maar haar beschouwde 

 van even degelijk en ernstig karakter als die van elke andere 

 taal en letterkunde. Vandaar dat de straks genoemde uit- 

 gaven waren beide wegbereidend en wegwijzend voor de 

 nieuwe richting der nederlandsche philologie, en dat, terwijl 

 LuLors' Handboek nog alleen door haren geschiedschrijver 

 wordt opgeslagen, zij nog voortdurend worden geraadpleegd 

 door hare beoefenaars. 



»Der nederlandsche philologie" : onwillekeurig rijst de vraag, 

 of het jonge Holland van het vierde tiental dezer eeuw, en 

 meer bepaald ook Jonckbloet, in zijne beschouwing niet even 

 eenzijdig was als, ten minste aanvankelijk, de belijders der 

 romantiek, en niet te uitsluitend den blik hield geiicht naar 

 de middeleeuwen? Zonder bewijs meen ik te mogen stellen, 

 dat het tegendeel 't geval was, en wat Jonckbloet betreft, 

 getuigde alvast zijn Cluysioerck, dat de »historia litteraria^' 

 der zeventiende eeuw hem ook ter harte ging. Maar bo- 

 vendien: in 1843 is bij FuHra te 's Gravenhage een boekje 

 verschenen van een Hagenaar, geïllustreerd door H. F. C. 

 TEN Kate, dat nog duidelijker spreekt. Ik bedoel de Phy- 



