( 23 ) 



zier in den Reinaert gehad", schrijft hijzelf in Maart 1848: 

 ea kan het met zijne voordrachten over Cats wel anders zijn 

 geweest? Ook nieen ik, dat zijne voorlezingen over theo- 

 cratie en grondwet, later uitgegeven, wel de belangstelling 

 hebben gewekt zijner hoorders, al zal deze en gene niet heb- 

 ben ontkend, hetgeen trouwens Jonckbloet zelf evenmin 

 deed, dat hij was gebleven beneden die gekuischtheid van 

 stijl, die hij in zijn geëerden tegenstander — niemand min- 

 der dan Groen van Phinsterer zelven — bewonderde; en 

 !» krioelde" het, zooals hij aan zijn vriend Brill schrijft, 

 op zijne collegies over het fransch tooneel van dames, dan 

 vielen ook zij gewis in den smaak. Hij doceerde te Deven- 

 ter met genoegen, en, al moge hij soms slechts zeer Aveinig 

 leerlingen hebben geteld, »de eerste aflevering van zijn aca- 

 demie- werk", zooals hij Eelco Verwijs in 1851 schertsend 

 noemde, kon hij met zekeren rechtmatigen trots aan de Vries 

 opdragen. In den omgang met de jongelui was hij aange- 

 naam en, zonder den afstand uit het oog te verliezen, ver- 

 trouwelijk, soms » jolig" ; van enkebn hunnr'r de hartelijke 

 vriend, van allen de hoog gewaardeerde voorganger en leids- 

 man. Niet ijdel voorwaar was bij zijn vertrek naar Gronin- 

 gen de betuiging van curatoren, »dat zij in hem een man 

 verloren, die de belangen van het Athenaeum steeds met ijver 

 behartigd en het zijne toegebracht had tot verbreiding van 

 grondige wetenschap, zoo ouder het publiek door zijne open- 

 lijke lessen als onder de kweekeliugen van het Athenaeum". 

 Ook te Groningen ^*'') giug hem zijn coUegie-werk, althans 

 in de eerste jaren, zeer ter harte. Vooral, en dat kan nie- 

 mand, die zijne iuaugureele redevoering kent, bevreemden, de 

 vaderlandsche geschiedenis. De juristen, die in hun eerste 

 studiejaar »patria" plachten te houden, mochten zich bijwij- 

 len minder aangetrokken gevoelen tot het collegie, als de 

 professor soms uit het oog verloor, dat hij tot propaedeutici 

 sprak en wat te diep in bijzonderheden afdaalde, de besten 

 onder hen wisten de groote zorg, die hij aan dat collegie 

 besteedde, wel degelijk op prijs te stellen. Ook zijne taal- 



