(*• 



( 29 ) 



raan hem later bedorven heeft, zou ik niet, met de noodige 

 wijziging, op JoNCKBLOKT willen toepassen, en alzoo beweren, 

 dat de professor den staatsman bedorven heeft, althaus niet 

 onvoorwaardelijk. Want in zekeren zin is dat wel degelijk 

 het geval geweest. En daarbij deuk ik niet aan het door- 

 wrochte van zijne redevoeringen; ook niet aan de opmer- 

 king van den heer Heemskerk, dat »hij zijne medeleden 

 wel eens placht terecht te wijzen"; evenmin aan de gemoe- 

 delijke Avaarschu wingen, die hij kon geven, en aan den 

 »meesterachtigen, corrigeerenden toon", hem door Thoubecke 

 verweten ; noch aan het magistrale — hij werd eens bij een 

 » schoolmeester" vergeleken — van zoo menig advies ^^): op 

 die punten zal ik hem niet trachten vrij te pleiten, maar 

 dat alles is niet uitsluitend professoren eigen : eerder denk ik 

 daarbij aan het, als ik zoo zeggen mag, cathedrale van zijne 

 redevoeringen. Al te vaak toch ontaardden deze in politico- 

 historische of economico-politische collegies. Bittere ironie 

 van het noodlot ! de geslagen vijand der didactische poëzie 

 overdrijft in zijn parlementair proza het didactische! De pro- 

 fessor speelt den volksvertegenwoordiger soms oolijke parten : 

 zijne adviezen mogen de vrucht zijn van onverdroten werk- 

 zaamheid en veelomvattend onderzoek, modellen van parle- 

 mentaire welsprekendheid zijn het volstrekt niet, althans de 

 meeste niet. En iets dergelijks geldt van zijne politieke bro- 

 chures: toonbeelden zijn ook deze alles behalve. 



Waarin de welbekende kunst bestaat van hoorder en lezer 

 te vervelen, behoef ik niet te zeggen: Jonckbloet is inden 

 regel te breed ; wat er over eenig vraagstuk is te berde ge- 

 bracht door de Kamer en door de pers, weet hij uit de 

 litteratuur over het onderwerp en uit de retroacta volledig, 

 maar de kunst van zwijgen, de kunst der doeltreffende keuze 

 heeft hij Thorbecke niet afgezien. Laten de parlementaire 

 redevoeringen van den grooten meester zich al even bezwaar- 

 lijk excerpeeren als zijne Historische schetsen, met die van 

 Jonckbloet zou dat zoo moeilijk niet wezen. En de lang- 

 wyligheid van zijne rede wordt door de enkele geestige zetten 



