( 31 ) 



Ook wanneer de leerlingen, die het voorrecht hadden 

 JoNCKBLOET te hooren iu de collegie-kamer, niet langer van 

 den professor zullen kunnen getuigen, en de parlementaire 

 redevoeringen en politieke brochures van »den geachten spre- 

 ker uit Winschoten" nog slechts weinig meer zullen worden 

 geraadpleegd, dan zal het blijken, dat de geleerde zich door 

 zijne letterkundige werken een gedenkteeken heeft gesticht, 

 dat beide den tand des tijds trotseeren en de bewondering 

 wekken zal van het late nageslacht. 



De bewondering, ook de verbazing : van wege de vrucht- 

 baarheid zijuer pen. Jonckbi.oet moge bij zijn leven volstrekt 

 niet den indruk hebben gemaakt van iemand, die altijd 

 werkte, veeleer zelfs een tegengestelden indruk : de eerbied- 

 waardige reeks der boekdeelen door hem geschreven is van 

 zijne werkzaamheid het voldingend bewijs. In mijne verbeel- 

 ding zie ik ze voor mij : bij de reeds genoemde van vóór 

 1848 voeg ik het tweede deel van den Lancelot met de 

 Charrette, de drie deelen Geschiedenis der Middelnederland- 

 sche JJicfitkunst 1 den Guillaunie d'Orange, Van den Vos 

 Reinaerde, de Etude sur Ie roman de Renart, de Geschiede- 

 nis der Nederlandsche letterkunde, de eerste en tweede uit- 

 gaaf in twee deelen, de derde in zes, de volgende telkens 

 verbeterd en verrijkt ; er is nog meer : de Middelnederlandsche 

 epische versbouw, de Carel ende Elegast, de inleiding op de 

 Correspondance et oeiivres musicales de Constantin Huygens, 

 de parafrase van den Guillaume, de Nieuioe Refereijnen van 

 Anna Bijns, het Gedenkboek der Hoogeschool te Groningen, een 

 lijvigeu kwartijn: wat heeft Jonckbloet veel gepraesteerd ! 



Werken was dan ook zijn lust, zijn leven, zijn tweede 

 natuur. » Werken is voor mij eene behoefte, schrijft hij, en 

 even noodwendig als dagelijksch brood" : aldus in 1859 ; 

 en in 1871: »van 's morgens vroeg tot 's avonds laat gaat 

 het in de fabriek altijd even druk toe; ik zou wel wenschen 

 dat een dag vierentwintig uren had''. Zijn werkkracht was 

 onuitputtelijk, trots de vele en vaak langdurige ziekten, 

 waarmede hij te worstelen had ; zijn werklust bleef, trotg 



