( 36 ) 



Zijne rede te Groningen is een waar programma, zooals 

 ik opmerkte. Den geest, waarin hij daar »historia patriae" 

 zou doceeren, leeren wij er uit kennen; ik wensch er echter 

 niet bij stil te staan, en allerminst in eene beoordeeling er 

 van te treden, alleen op dezen volzin vestig ik de aandacht : 

 » Twijfelen wij daarom ook niet langer, M. H., of het tijd- 

 »stip aangebroken is, waarop eene volledige, onpartijdige ge- 

 »schiedenis van het nederlandsche volk, eene geschiedenis 

 »voldoende aan de strengste eischen der wetenschap mogelijk 

 »is geworden, gelijk zij reeds sedert jaren noodzakelijk werd 

 x>gekeurd. Waar eene zoo diep gevoelde behoefte bestaat, kan 

 »het tijdstip niet verre meer verwijderd zijn, dat aan die be- 

 »hoefte zal worden voldaan". Deze woorden mochten al geen 

 uitdrukkelijke belofte inhouden, zij wekten toch de verwach- 

 ting, dat hij ze had gesproken met de gedachte aan zich 

 zelven. Zijne vrienden althans, en wel in de eerste plaats 

 de intimi, die hij 's winters 's avonds meermalen vergastte op 

 eene causerie over onze republiek, bepaald der zeventiende 

 eeuw, — zij vroegen hem dikwerf, waarom hij de hand nog 

 niet aan het werk had geslagen; en wie geen vriend van 

 hem was, liet zich het schamper verwijt ontvallen, dat hij 

 binnen de wanden van de rijbaan voor het aangezicht van 

 enkele aauschouwers op het ongezadelde paard onzer histo- 

 rie, zoo luidde het verwijt letterlijk, allerlei kunsten ver- 

 toonde, maar zich wel scheen te wachten, voor het groote 

 publiek te debuteeren ^^j. Toch bewaarde Jonckbloet het 

 stilzwijgen. Hij wist zich te goed rekenschap te geven van 

 hetgeen voor zulk een arbeid werd vereischt, om zonder genoeg- 

 zame kennis van een geheel, zoo groot zoo innig samenhangend 

 als dat van onze geschiedenis, ook zelfs een fragment ervan 

 te laten drukken, dan dat hij er zonder volledige voorberei- 

 ding toe kon overgaan ; en hij had leergeld genoeg betaald 

 met zijne Middelnederlandsche dichtkunst, om de eischen van 

 den vorm niet te licht te tellen : met het een en het ander 

 rechtvaardigde hij zyn dralen. In 1859 achtte hij den tijd 

 gekomen: » twaalf jaren van studie, twaalf jaren van niet 



