( 87 ) 



zeer duideljik zonnebeeMje iii de vlam gespiegeld gezien, 

 hetwelk iu het iuvalsvkk der stralen gepoluriseerd was, 

 zooals dan ook overeenstemt met de waanieiniiigeu van 

 Tyndaij, bij de actinische nevels. Deze proeven werden door 

 Mkes tot andere vlammen uitgestrekt, lu de eerste plaats 

 tot dezulke, waarbij het zonder twijfel was, dat alleen gas- 

 vornige producten der dissociatie kouden optreden, en welke 

 dan ook nooit terugkaatsing bleken te vertoonen. De ge- 

 volgtrekking dat de vlammen, die vaste deeltjes kunnen 

 bevatten, het licht terugkaatsen en dat die, welke enkel 

 gasvormige producten opleveren, dit vermogen missen, vond 

 Meks bij de antimoonwaterstufvlam. die tot de eerste en bij 

 de arsenikwaterstofVlam, die tot de laatste soort behoort, 

 zeer duidelijk bevestigd. 



In hetzelfde jaar, waariu Mees deze proeven verrichtte, 

 wfis hij als rector der Groniugsche Universiteit opgetreden. 

 De redevoering, bij de overdracht van zijne waardigheid op 

 den leu October 1877 uitgesproken, behandelde „nieuwe 

 denkbeelden" omtrent liet mechanisme der natuurverschijnselen. 



De FARADAY-MAXWELL'sche Opvatting der electrisehe ver- 

 schijnselen, de electrisehe lichttheorie, en de stand van het 

 vraagstuk der werking op een afstand, met inachtneming 

 der herleefde kinetische hypothese van Lesage, en van de 

 vortexatoomhypothese van Thomson, werden achtereenvolgens 

 door den feestredenaar bevattelijk voorgedragen en beoordeeld. 

 Mees juichte het toe, Avauneer men er zich toe bepaalde, met 

 behulp van de spanningen en drukkiugen tusschen kleine 

 belendende voluumdeeltjes eener middenstof, de verklaring te 

 zoeken voor de werking tusschen van elkander verwijderde 

 lichamen, die door deze middenstof van elkander gescheiden zijn. 

 Maar, bij zijne bekende behoedzaamheid, is het niet te 

 verwonderen, dat hij niet meê kon gaan, waar men meent 

 op die wijze ook de werking tusschen de nabijgelegen, maar 

 daarom nog niet elkaar aanrakende, moleculen en atomen te 

 kunnen missen. Mees begreep, hoever dergelijke hypothesen 

 liggen achter den gezichtskring der vraagstukken, die iu 



