(88) 



de kinetische gastheorie voorshauds onze aandacht vragen. 

 Zulk een vraagstuk behandelde Mees in 1878, toeu hij 

 eene theorie van de verschyaseleu in den radiometer ont- 

 wierp. Er bestonden toeu voornamelijk drie soorten van 

 verklaringen. In de eerste plaats de verdampiugstheorie 

 van Reynolds; dan de theorie, welke de werkiug der licht- 

 stralen alleen aan gasstroomiugen toeschrijft, welke theorie 

 vooral door Neesen werd voorgestaan, en eindelijk de ver- 

 klaringen, die op de kinetische theorie vau de stationnaire 

 warmtegeleiding door de aanrakingsplaats van een vast lichaam 

 en gas berusten. Tot de laatste behoorde bijv. eene door 

 OsBORNE Reykolds Opgestelde theorie. Mees onderwierp al 

 deze theorieën aan eene zorgvuldige kritiek en bewees dat 

 geen der verklaringen steekhoudend was. In 't byzonder 

 stond hy stil bij de onderstelling, op welke de laatste der 

 genoemde theorieën berust, nl. dat er een overdruk in den 

 stationairen toestand van warmtegeleiding door het gas in 

 de richting van het war mte-af gevend lichaam zou worden 

 uitgeoefend, en toonde hij aan, dat deze onderstelling ou- 

 vereenigbaar is met de voorstelling, die Clausius van de 

 warmtegeleiding heeft gegeven. 



De door Mees uitgedachte verklaring komt nu op het 

 volgende neer. De drukkiugsverschillen, van welke hg aan- 

 getoond had dat zij in het gas bij de stationnaire warmte- 

 geleiding niet op kunnen treden, kunnen wel hun invloed 

 doen gevoelen, wanneer in het gas, gelijk binnen den 

 radiometer het geval is, stroomingen met de warmtegeleiding 

 gepaard gaan, en deze stroomingen door de eigenaardige 

 constructie des radiometers aan beide zijden der wiekjes eene 

 verschillende snelheid hebben. Een meer samengestelde toe- 

 stand van snelheidsverdeeling over de gasmoleculen dan die 

 met eene stationnaire warmtegeleiding overeenkomt, wordt 

 geboren, zoolang het tot de wiekjes naderende gas nog niet 

 in stationaire warmteuitwisseling met deze is gekomen. De 

 duur van dien overgangstoestand neemt, volgens de voor- 

 stelling van Mees, toe by grootere verdunning en dus bg 



