( 93 ) 



Die mogelijkheid neemt Mees als gegeven aan. Hij behandelt 

 dan het vraagstuk, hoe men dien bewegingstoestand van 

 geluidsgolven in gassen volgens de kinetische gastheorie heeft 

 op te vatten, m. a. w. hoe men de denkbeelden, die men 

 langs experimenteeleu en theoretischen weg omtrent den aard 

 dier golfbeweging verkregen heeft, in de taal der kinetische 

 gastheorie behoort over te brengen. De behandeling van 

 dit vraagstuk sluit zich nauw aan h'\] den weg, dien Claüsius 

 gevolgd heeft in zijne verhandeling over de warmtegeieiding. 

 Het verband tusschen de snelheid van voortplanting van het 

 geluid en de gemiddelde snelheid van voortbeweging der 

 moleculen eenerzijds, de waarde van de maximum-trillingsnel- 

 heid in een bijzonder geval anderzijds, zijn de belangrijkste 

 uitkomsten, welke Mees in deze verhandeling verkreeg. Of- 

 schoon kampende met de voorboden van een vroegtijdigen 

 dood, bleef hij dus onvermoeid werkzaam. Immers, de piëzo- 

 meter- onderzoekingen, waarover ik reeds gesproken heb, wer- 

 den ook in dezen tijd door hem verricht. 



In 1884 kreeg Mees weer een aanval zijner kwaal, en 

 bracht hij daarom met zijn gezin den zomer te Scheveningen 

 door; maar in plaats van te herstellen, werd hij er ernstig 

 ziek, en hoewel hij deze aandoening weder eenigszins te boveu 

 kwam, moest hij toch voor den volgeuden cursus verlof aan- 

 vragen. Dit werd hem natuurlijk zeer welwillend verleend. In 

 October van hetzelfde jaar zocht h^ genezing te Moutreux ; hij 

 had het ongeluk er slecht weder te treffen. Daarenboven heeft de 

 diepe indruk, dien het verlies van zijn vader op hem maakte, aan 

 df werking der kuur veel afbreuk gedaan. In Juni 1885 te Gro- 

 ningen teruggekeerd, nam hij echter zouder moeite examens af; 

 ook ging het college geven na de vacautie aanvankelyk goed. 

 Weldra moest hij het helaas weer opgeven en werd hij, overeen- 

 komstig zijn verzoek, op eigen kosten vervangen door Dr. F, G. 

 GiioNEMAN. Dat Mees vol ijver voor zijne taak was, belioeft 

 aan het einde van dit levensbericht niet meer gezegd te 

 worden; toen hij niet anders dan fluisterend mocht spreken, 

 had hij nog de dissertatie van een zijner leerlingen be- 

 Jaarboek 1888. ' 



