(44 ) 



van dezen gescliiedschriiver onzer letterkunde leerzaam zijn 

 en blijven, daar immers zijne methode proefondervindelijk 

 zoo betrouwbaar is bevonden, dat, ook waar nieuwe ont- 

 dekkingen zijne uitkomsten wijzigen of logenstraffen, het 

 betoog zelf een model blijft van bewijsvoering en beoor- 

 deeling. 



Als student dweepte ik met het boek ; en thans . . . 

 lust het mij niet de keerzijde der medaille te vertoonen om 

 eene reden, die, vertrouw ik, door u zal worden gebillykt. 

 Om de reden, dat niemand van Jonckbloet's Geschiedenis 

 der mnl. dichtkunst de leemten en gebreken, de zwakke 

 partijen eerlijker heeft aangewezen dan Jonckbloet zelf in 

 de latere bewerkingen van zijne middeleeuwen ; niemand 

 meer verbeterd en beter vermeerderd heeft dan hij ; nie- 

 mand gestrenger beoordeelaar is geweest van zijn eigen 

 werk dan de man, die op een der eerste bladzijden schreef: 

 »ik zelf merk dit boek aan als eene proeve: mocht daaraan 

 »het geluk beschoren zijn eener tweede uitgave, daarin zal 

 »het ontbrekende kunnen worden aangevuld en de dwalingen 

 »van de tegenwoordige hersteld, want de wetenschap gaat 

 »iederen dag eene schrede voorwaarts, en wie haar lief heeft 

 »tracht hare voetslagen te volgen." Zonder aanmatiging kan 

 ik verzekeren, dat niets gemakkelijker valt dan de Geschie- 

 denis te beoordeelen en de feilen aan te wijzen ; maar ik 

 wil niet verhelen, dat het zou wezen een pronken met vele 

 veeren van den meester zei ven. 



Het boek als boek beschouwd aarzel ik niet op één na 

 het beste te noemen, dat hij heeft geschreven, al ben ik 

 niet blind voor het min of meer tweeslachtige ervan — nu 

 verhalend, dan betoogend, elders bestrijdend — , en allerminst 

 voor de gebreken van den vorm, gebreken, die Jonckbloet 

 nooit geheel heeft overwonnen. Wel is waar zulke brutale 

 barbarismen en basterdwoorden als waardoor de Geschiede- 

 nis wordt ontsierd, heeft hij zich later niet meer veroorloofd : 

 »wat uw geknor aangaat betrekkelijk de basterdwoorden, 

 schreef hij aan de Vuies (1849), ik zal m^ trachten te 



