( 52 ) 



jaar 1616, en aau Vossius' J ustiialiones Poeticae van 1647, 

 waarop Vondel zelf zich beroept ; origineel eindelijk de reha- 

 bilitatie van den dichter van »Jautje die eens pruimpjes zag 

 hangen" in verband met de plaatjes van den eersten druk, 

 en zoo is er meer. 



Ook levenwekkende kracht is door de Geschiedenis der 

 ned. letterkunde van hem uitgegaan, levenwekkend en — 

 lustwekkend; »hi) wekte de geesten tot strijden onderzoek", 

 het is naar waarheid gezegd. En door zijn voorbeeld trok 

 hij, en trekt hij nog. Van Krul schrijft hij: »hij is weinig 

 » bekend en zijn leven schuilt in 't duister. Had men zich 

 »de moeite getroost zijne gedichten te doorlezen, men had 

 »daar nog wel iets in gevoaden, 2'^)" Dit verwijt ontsluiert 

 een der geheimen van Jonckbloet's kunst : hij heeft zóó 

 zelf gedaan en inderdaad gevonden. Maar hij las ook nauw- 

 gezet alle dicht en ondicht, waarover hij zich een oordeel 

 wilde vormen; en, waar hij zijn gevoelen kleedt in eene 

 aanhaling, zou ik de gevolgtrekking nog niet durven aan- 

 vaarden, dat hij zweert bij de woorden van eenigen meester. 



»U selven, dats wel ghedaen, 

 »En suldi niet gheloven te zaen 

 »Van dinghen, die ghi niet 

 »Seker en hoort noch en siet; 

 »Wat bi wane, sijts ghewes, 

 »Menich mensche bedroghen es'^ ^^j : 



dat was zijne leuze: hij is haar tot den einde toe getrouw 

 gebleven. En zelf den koninklijken weg bewandelend, 

 moedigde hij die hem lief kregen aan om zijn voorbeeld te 

 volgen, en op hunne beurt te beproeven hetgeen hij met 

 zulk gO(id gevolg had gedaan ; zijne lauweren houden wak- 

 ker tot op den huldigen dag toe. 



Zonder mij aan overdryving schuldig te maken of anderer 

 verdiensten te miskennen, geloof ik te kunnen verzekeren, 

 dat hij, wien de eernaam toekomt van schepper der geschie- 

 denis onzer middeleeuwsche letteren, in zekeren zin daarop 



