( 53) 



ook aanspraak heeft voor de gescbiedenis onzer nieuwere 

 letterkunde. En dat stellig, als wij denken aan de schilderij 

 in haar geheel. Vele beelden en groepen mochten door ande- 

 ren treffelijk zijn gemaald, levendig en geestig, elegant en 

 savant, in Kroniek en Critiek en Fantasie., in Schetsen en 

 Studiën, Verscheidenheden en Verpoozingen, Bijdragen en 

 Bladzijden, in proefstukken van academieburgers en mees- 

 terstukken van oud-studenten en niet-studentea, in Gids 

 en Warande en Spectator en Oud-Holland (wat noem ik 

 veel nog niet!): Jonckbloeï was de eerste, die het geheel 

 heeft ontworpen, en gerangschikt, en voor ons oog ontrold, 

 en in zijne Geschiedenis gegeven de uitkomsten van uitge- 

 breide belezenheid, zelfstandig onderzoek, onpartijdige be- 

 oordeeling, voldoende aan de eischen der wetenschap en tot 

 zekere hoogte ook aan die der kunst. 



»Plura nitent," de vlekken zijn Jonckbloet's oude zwak, 

 de vorm. Deze laat ook in de derde uitgave zijner Geschie- 

 denis te wenschen over, en betreft niet uitsluitend de taal. 

 Dezelfde gebreken, die de twee eerste deeleu, de middel- 

 eeuwen, aankleven, ontsieren evenzeer de drie volgende. Wat 

 men in goeden zin een »mooi" boek noemt, kon Jonckblobt 

 evenmin schrijven als eene » mooie" oratie. Zijne inaugu- 

 reele redevoeringen, te Deventer en te Groningen, zijn mid- 

 delmatig, die van Deventer was trouwens, hij zegt 't zelf, 

 in »twee avonden" gemaakt; de Leidsche staat nog ietwat 

 lager: maar kan het bevreemden? In 1847 — 't zij mij 

 vergund dit in vertrouwen mede te deelen — in 1847 

 schrijft hij uit Deventer aan de Vries, dat hij plan heeft 

 een coUegie te geven over stijl, dat met voorbedachten rade 

 was aangekondigd met de bijvoeging »praemisso brevi his- 

 toriae litterariae conspectu", » zoodat ik — zeide hij — vol- 

 gens den titel hiervan alles kan maken wat ik wil : ik denk 

 het zal half historia litteraria half grammatica zijn" ; my 

 dunkt, dit geeft eenig licht. Wat er aan stijl in ruimeren 

 en engeren zin te leeraren viel, was hem blijkbaar onbe- 

 kend, ofschoon LuLOFS in zijne Redekunst van 1831 er het 



