( 54 ) 



uoodige over had gegeven ; doch bovendien, de ware liefde 

 voor deu vorm ontbrak hem, vandaar zoowel zijne tekortko- 

 mingen in het biografisch gedeelte der Geschiedenis, die aan 

 Busken Huet znlk eene geestige opmerking in de pen ga- 

 ven 2^^), als ettelijke bedenkelijke slordigheden. Slordigheden, 

 die dit comisch effect teweegbrengen, dat de schrijver, die 

 blijkbaar den vorm der moeite nauwelijks waard en van onder- 

 geschikt belang achtte in vergelijking van den inhoud, de 

 aandacht van zijn lezer juist door zijne taal- en stijlfouten af- 

 leidt van den inhoud, en alzoo zijn doel soms ooiijk voorbij- 

 schiet. Dat elke vlek in den spiegel schaadt aan het beeld, 

 dat hij weerkaatst, heeft Jonckbloeï te weinig bedacht; een 

 weinig meer eerbied voor het gehoor van een groot audito- 

 rium en voor zijne lezers zou hem, die een ander zoo ver- 

 makelijk kon hekelen over den vorm van zijn dicht of on- 

 dicht, menig verwijt hebben bespaard. 



Ik wil de Geschiedenis niet ter zijde leggen zonder nog 

 één punt aan te roeren, een teer punt, het betreft de 

 critiek van Jonckbloet ; is het epitheton » onpartijdig" er 

 wel op van toepassing? Of moet zij veeleer bevooroor- 

 deeld heeten ; de vaderlandsche bellettrie overladend met 

 schimp en smaad, en beschouwend »de la hauteur de son 

 dédain", zooals van een » verfranschten en verduitschten 

 hofstedeling' wel niet anders kan worden verwacht? Be- 

 weerd is het, meermalen zelfs, en »gutta cavat lapidem" ; 

 hij staat daardoor bij enkelen in een kwaad blaadje, als 

 die onzen letterschat kennelijk voor niet veel beters aan- 

 'xag dan een cadaver om aesthetisch-critische proeven op 

 Le doen, ja erger nog, als een corpus vile, waarop hij de 

 vivisectie onmeedoogend toepaste, eenvoudig om blijken te 

 geven van zijne vaardigheid in het opereeren. De aantijging 

 dateert van 1876 en is nog niet verjaard ; ook is zij gedrukt, 

 »scripta manent" "^O). Ik antwoord op de bedoelde vraag 

 met de weervraag : Jonckbloet verfranscht, verduitscht? 

 En hij zelf sprak te Heiligerlee in 1808: »En welt er geen 

 ^ traan in ons oog bij de gedachte, dat men van ons zou 



