(67) 



rale wel, onbetaalbare, vooral van die Hooggeleerden, vs^ier 

 gewichtigheid niet was in evenredigheid met de mate van 

 hun gezag en hunne geleerdheid : tot mijn leedwezen zijn 

 zij voor de openbaarheid niet bestemd en kan ik ze alzoo 

 niet laten zien. 



In zekeren zin is de physioloog van den Haag van 1843 

 zgn gansche leven physioloog gebleven, en heeft de Flanor zich 

 nooit creheel verloochend. Inzonderheid ook hierin niet, dat 

 hij, die zooveel studeerde en schreef, uren lang gezellig bij 

 u kon zitten keuvelen, eu altijd voor alles allen mogelijken 

 tijd had, en, zooals ik reeds zeide, volstrekt niet den indruk 

 maakte van iemand die veel werkte. 



Bovendien, wel verre van zich te onttrekken aan de be- 

 slommeringen van het practische leven, bewoog hij er zich 

 blijkbaar gaarne in : vóór zijne verkiezing tot lid der Tweede 

 Kamer had hij zitting gehad in den gemeenteraad van Deven- 

 ter en Groningen, en later bij de internationale tentoonstel- 

 lingen van Parijs en New- York trad hij als regeerings-com- 

 missaris op ; weken lang examineerde hij als lid der com- 

 missie voor de acte-examens van middelbaar onderwijs, en 

 aan de werkzaamheden van de plaatselijke schoolcommissie 

 te Groningen nam hij met groote belangstelling deel. Ook 

 op de taal- en letterkundige congressen is hij meermalen 

 verschenen, en was voorzitter van het Haagsche in 1868. 



Voorts heeft hij veel gereisd : benevens in België en Duitsch- 

 land, vertoefde hij o. a. in 1847 en in 1853 maanden lang te 

 Parijs voor zijn Lancclot en zijn Guillaume cCOrange, daar- 

 toe in staat gesteld door Z. M. den Koning, op wiens hooge 

 bescherming hij ook had mogen rekenen voor zijne Doctri- 

 nael. Met vele geleerden in Duitschland en Frankrijk per- 

 soonlijk bekend, was hij met enkelen hunner in briefwisseling. 



JoNCKBLOET had een druk leven, maar alles ging hem 

 gemakkelyk, vlug en vaardig van de hand. 



Zoo buiten ouze landpalen als daarbinnen was hy de ge- 

 vierde geleerde ; en daarbij denk ik niet zoo zeer aan de 

 vele ridderkruisen, die zijne borst sierden, als wel aan de 



