( 59 ) 



der, daar hier alleen het beeld van den geleerde behoeft te 

 worden geteekend. 



Wat, ten slotte, den geleerde aangaat: Jonckblokt schreef 

 in 1851 in zijne Theocratie en Grondwet: »ik acht mij ver- 

 » plicht, bij den strijd der lueeningen niet te zwijgen, hoe- 

 »wel ik niet dan schoorvoetend mij in het krijt bej^eef; 

 » geenszins omdat ik niet begeesterd ben door het vast ge- 

 sloof aan, of beter, door de innige overtuiging v;in de 

 » deugdelijkheid der zaak, die ik voorsta; maar omdat ik 

 »niet tlan noode op dit terrein (het terrein der staatkunde) 

 »de rol van criticus of censor vervul, die mij elders niets 

 »daa miskenning en onwil heeft doen oogsten" ^^): elders, 

 hij bedoelt: op het terrein van taal, letterkunde en geschie- 

 denis; vier en dertig jaar later, in 1885, had hij dat gevoel 

 van miskenning wel niet meer, maar kon den 1 O*^*^" October 

 het hoofd nederleggen met de overtuiging, dat in de jaar- 

 boeken der nederlandsche philologie met gulden letteren staat 

 geschreven de naam van Willem Jozef Andries Jonckbloeï, 

 als die — het is een woord van zijn geliefden Huygens — • 

 » hetgeen hij wel begost, heeft manlick uytgevoert". 



