( 100 ) 



luisteren. Welnu, dat kind was Aemilius Wybkands, wien 

 Da Costa eene toegaiigstarirt Lad aangeboden, en die, na 

 afloop der voordrachten van dat jaar, in eeuige niet onver- 

 dienstelijke dichtregelen van eigen maaksel, den bezielenden 

 spreker zijn dank zond. 



Ik noemde daar Da Costa. Maar ook Bosscha, de statige 

 Bosscha merkte den veelbelovenden knaap op. Vernomen 

 hebbende, dat deze bezig was, zich zelven uit eene gram- 

 matica de beginselen der Latijnsche taal eigen te maken, 

 zeide hij : » Zend hem eens bij mij ; ik wil zien, wat hij er 

 van weet". En het gevolg was, dat Bosscha hem lederen 

 Woensdag-namiddag les gaf in het Latijn. Later oefende 

 Martinus Des Amorie van deii Hoeven hem lederen Zaterdag- 

 namiddag in het Grieksch. 



Dat deze dingen den vader tot uitnemende vreugde waren, 

 behoeft niet te worden gezegd. Reeds vroeg had het kind 

 den weusch uitgesproken om predikant te worden, en de 

 vader was het met deze levenskeuze gaarne eens. Doch 

 helaas, hij zelf ontviel aan den huiselijken kring, waarin 

 hij zoo volstrekt onmisbaar scheen. Den S*^*^"^ Juli 1852 

 stierf hij op zes en veertigjarigen leeftijd, eene weduwe 

 achterlatende met zeven jeugdige kinderen. 



Wat de jonge Aemilius — hij was pas dertien jaar oud 

 — toen voor zijne moeder geweest is, strekt zijn hart tot 

 blijvende eer. Het is aandoenlijk, haar nu nog van deze 

 dingen te hooren verhalen. Maar zulke zaken zijn te hei- 

 lig, om openlijk te worden vermeld. 



Het plan, om zich voor het predikambt te bekwamen, 

 werd ondanks den dood des vaders voortgezet. Deze zelf 

 had nog kort vóór zijn overlijden met den toenmaligen Rec- 

 tor der Latijnsche School te Amsterdam, den beminnelijken 

 Veegens, over de plaatsing van zijnen zoon als leerling ge- 

 sproken. Toen de zomervacantie van het genoemde jaar 

 1852 ten einde was, werd Aemilius Willem Wybrands na 

 afgelegd examen opgenomen in de derde klasse. 



Weldra bleek, dat men met geen gewonen leerling te 



