( 104 ) 



romantisclien middeleeuwer .... Het zal overigens aan ieder 

 lezer blijken, hoe men in die ruwe tijden de arme scolieren , 

 plaagde met lessen vóór noenen, die zij trouwens » lodders" ; 

 bijwoonden", enz enz. Het gedicht is veel te lang, om 

 hier in zijn geheel te worden opgenomen. Enkele verzen 

 mogen ter kennismaking volstaan. Ik kies daartoe vs. 29 — 

 36, 47 — 58 en 132 — 137. 



Lestraael doe ie wt minen bedde toech, 



Was mi berde die kele droecli: 



Wil u dit geseggen laten : 



Ie hadde gedroncken buten maten 



Te vesper vanden goeden biere, 



Blidelike met goeden ciere 



Met menich braven scoliere saem, 



Ghelovet des wt minen naem. 



Ie was noch lodders, doe ie daer stont : 



't Was herde vroech (des doe ie cont). 



't Was vrostich ende cout overwaer, 



Ja 't was in den Epiphanien oppenbaer. 



O wee! so ie dit wel aenraercke, 



Het was des bosen duvels ghewercke, • 



Dattic upten weghe moesle ghaen, 



Ende (God beters) anevaen, 



Van Hebraicis te disputeren 



Ende vanden Atnach raanlic leren, 



Ende van Dagesj ende ander dinc, 



Dat enen saen die vroetheit verghinc. 



Ie en can smorghens voer noenen niet leren : 



Het en hulpet mi doch niet ii peren, 



Of ie al hoere nimirum xii mael, 



Ende velsictamen noch xx mael, 



Van slape blive ie, arm catijf, 



Doch lodders op minen ionghen lijf. 



Genoeg. Gij zult reeds begrepen hebben, dat de auteur 

 van dit gedicht Aemilius Willem Wybrands heette. Laat 

 mij er ter verduidelijking bijvoegen, dat deze met al zijne 

 liefde voor de godgeleerdheid een volslagen afkeer had van 



