( 110 ) 



van zaken, waarmede het geschreven is, volkomen begrijpe- 

 lijk maakt. 



Wat trekt meer iemands aandacht dan een boek over een 

 onderwerp, dat hij zelf heeft behandeld, of waarin hij ook 

 maar vermoeden kan, iets te zullen vinden, dat er verwant- 

 schap mede heeft? De gretigheid, waarmede Wybrands in 

 1862 het academisch proefschrift van ons tegenwoordig mede- 

 lid MoLTZER over de » Geschiedenis van het wereldlijk tooneel 

 in Nederland gedurende de middeleeuwen" ter hand nam, 

 laat zich licht verklaren. Eveuzoo begrijpt ieder, dat hij 

 bij het verschijnen van het eerste deel van Jonckbloet's 

 » Geschiedenis der Nederlandsche Letterkunde" in 1868 op 

 den Bladwijzer het eerst naar het woord » Mysterie-spel" 

 heeft gezocht, en daarna blz. 354 — 357 terstond heeft ge- 

 lezen. Maar bovenal het academisch proefschrift van den 

 lateren Utrechtschen hoogleeraar GallÉe, » Bijdrage tot de 

 geschiedenis der dramatische vertooningen in de Nederlanden 

 gedurende de middeleeuwen", wekte in 1873 zijne belang- 

 stelling in de hoogste mate. Dat greep zoo geheel op zijn 

 eigen onderwerp in. Daar vond hij het laatste woord, door 

 de wetenschap in deze zaak gesproken *). En hoe luidde 

 dat woord? »Het kerkelijk mysteriespel heeft derhalve zeer 

 weinig of geen invloed gehad op het latere tooneel ; de 

 vereenigingen daarentegen, welke zich ten doel stelden de 

 » edele conste van esbatiemeuten" te beoefenen, en de geeste- 

 lijke broederschappen die met hare spelen de processiën op- 

 luisterden, hebben de grondslagen gelegd voor de rederijk- 

 kamers, en als zoodanig krachtig gewerkt voor de vorming 

 van ons nationaal tooneel" f). 



Het kerkelijk mysteriespel geheel of bijna geheel zonder in- 



*) Kort te voren was de «tweede, geheel omgewerkte uitgave" vau 

 Jonckbloet's Geschiedenis der Nederlandsche Letterkunde, Gron. 1S73, 

 verschenen, maar zonder eenige verandering in de vroegere beschouwing 

 (zie dl. I, blz. 235 v.). 



f) Blz. 115. 



