( 120 ) 



vallen, maar hier rustten de Middelburgsche niet, vóórdat 

 hun dwalende broeder uit de stad verbannen was. Als de 

 Kerk hare leer gaat handhaven, komen er altijd onverkwik- 

 kelijke bladzijden in hare geschiedenis. 



Wanneer ik nu ten slotte alles samenvat, wat Wybrands 

 in de vijf en twintig jaren van zijn auteurschap heeft ge- 

 schreven, en mij een beeld tracht te vormen van hetgeen 

 hij op historisch gebied heeft gedaan, dan denk ik onwille- 

 keurig aan een woord van hem zelven in het begin zijner 

 verhandeling over den »Dialogus miraculorum". Daar zegt 

 hij : » Door theorieën en bespiegelingen wordt, meen ik, de 

 beoefening der geschiedenis weinig gebaat: alleen zorgvuldige 

 studie, die ook de kleinste bijzonderheden niet verwaar- 

 loost — en die helaas nog altijd bij sommigen voor klein- 

 geestig monnikenwerk doorgaat — wijst den weg, om tot 

 een juist en helder oordeel over het verledene te komen" *). 

 In dat woord ligt de sleutel zijner methode. Een groot ge- 

 heel, een samenvattenden arbeid moet ge bij hem niet zoe- 

 ken ; maar bepaalde onderwerpen, tot in de fijnste bijzon- 

 derheden nagegaan, die levert hij u op eene wyze, welke 

 niets te wenschen overlaat. In één woord, hy is een man 

 van détail-studie, een specialist. 



Vraagt men mij, wat hij bij langer leven nog verder zou 

 hebben gedaan, dan kan ik slechts antwoorden, dat hij zich 

 bezighield met het vraagstuk aangaande den auteur der » Oeco- 

 nomica Christiana", wijl het hem voorkwam, dat Henricus 

 BoMMELius de schrijver van dit werk niet kan zijn f). Ook 



♦) Studiën en Bijdragen, dl. II, biz. 3. 



\) Zie Handelingen en Mededeelingen van de Maatscluq^pij der Neder- 

 landsche Letterkunde te Leiden, over het jaar 1885, blz. 98 — 100; over 

 het jaar 1886, blz. 54—59, 



