( 14 ) 



ondoelmatig lokaal, behoorende tot een der politiebureaux, 

 maar van hulpmiddelen was zoo goed als geen spraak. 

 Immers het was tot dien tijd in Amsterdam gebruikelyk, 

 dat de hoogleeraar in een experimenteel vak de daartoe 

 noodige hulpmiddelen zelf bekostigde, ter vergoeding waar- 

 van hem wel eene jaarlijksche som werd toegekend, 

 maar met het natuurlijk gevolg, dat het aangeschafte het 

 eigendom des hoogleeraars bleef. Von Baumhauer en C. J. 

 Matthes, die tegelijk met hem tot opvolger van Swart 

 gekozen was, stonden er natuurlijk op, dat deze toestand 

 zoude veranderd worden en eerstgenoemde stelde dadelijk 

 den eisch, dat er een behoorlijk Laboratorium zou worden 

 opgericht met de middelen om het aan onderwijs en onder- 

 zoek dienstbaar te maken. De rechtmatigheid van dien 

 eisch werd erkend en de belofte om hem zoo spoedig moge- 

 lijk te vervullen, afgelegd, zoodat von Baumhauer thans de 

 benoeming aanvaardde en den 31 Januari 1848 zijne iutree- 

 rede hield ten onderwerp hebbende : » Wij leven in de Natuur, 

 dus moeten wij haar kennen", waarin hij op de toen ge- 

 bruikelijke utiliteits-gronden eene ruimere natuurstudie als 

 bestanddeel van het onderwijs aanbeval. Het zou echter nog 

 eenige jaren duren alvorens de gedane beloften in vervulling 

 overgingen, hoewel v. B, geene moeite spaarde om dat oogen- 

 blik te verhaasten. Hij kon aanvankelijk niet veel meer 

 doen dan het hem opgedragen onderwijs voor aanstaande 

 geneeskundigen en pharmaceuten organiseeren en dit, zoowel 

 als de drukten verbonden aan de vestiging van een eigen 

 huis — hij was inmiddels in Juli 1848 gehuwd met Mejuf- 

 vrouw E. C. P. BooNEN — en het aanknoopen van allerlei 

 betrekkingen op het zooveel ruimere gebied van het maat- 

 schappelijke leven, dat hij nu betreden had, vervulden in 

 de eerste jaren het grootste gedeelte van zyn tijd. Von 

 Baumhauer maakte in de Amsterdamsche toongevende krin- 

 gen een bij uitstek gunstigen indruk. Daartoe was trouwens 

 reden genoeg, als men de omgeving waarin hij optrad in 

 verband met zijne persoonlijke hoedanigheden en inzichten 



