(26 ) 



kende, verborg v. B. niet, maar liet er zich niet door ter 

 nederslaan en richtte zich in zijne woning zoo goed moge- 

 lijk voor chemisch onderzoek in. 



V. B. mocht Amsterdam verlaten met het bewustzijn, daar 

 zoowel voor het onderwijs als voor de industrie nuttig werk- 

 zaam te zijn geweest en in beide opzichten zijne verdiensten 

 erkend te zien. Zijn opvolger herinnert b. v. zich zeer goed, 

 dat hij bij zijne installatie door het hoofd van het Gemeen- 

 tebestuur op voN Baumhauer's voorbeeld gewezen werd, die 

 met de middelen, hem door de gemeente toevertrouwd, in 

 beide richtingen het algemeen belang had helpen bevorderen. 

 Openbare erkenning viel voN Baumhauer ten deel in den 

 titel van Honorair ïïoogleeraar aan het Athenaeum, dien de 

 Gemeenteraad hem toekende; en dat hij in ruime mate niet 

 slechts den dank zijner leerlingen inoogste, maar ook het 

 vertrouwen zijne medeburgers genoot, daarvoor kan meer 

 dan een getuigenis worden aangevoerd. Gaarne legt zijn 

 biograaf ook op dit laatste nadruk, omdat von Baumhuaer 

 bij enkele gelegenheden door zich te ver te begeven op in- 

 dustrieel gebied of door een meer of min gewaagd advies 

 zelf dien goeden naam wel eens in de waagschaal heeft 

 gesteld. 



Von Baumhauer bleef tot aan zijn dood, dus ruim twin- 

 tig jaar, Secretaris der Hollandsche Maatschappij. Aan 

 zijne verdiensten als zoodanig is door Professor Bierens de 

 Haan in de Archives (Deel XIX) een ondubbelzinnige hulde 

 gebracht. Wat van zijne werkzaamheid in die betrekking 

 aan de wetenschap in het algemeen ten goede kwam, is 

 vooral zijne zorg voor de bibliotheek en voor de uitbreiding 

 der wetenschappelijke relaties van de Maatschappij, bepaal- 

 delijk met het buitenland, benevens zijne medewerking aan 

 de instelling der Huyghens- en BoERHAAVE-medailles en 

 de uitgave der Archives, in 1866 begonnen. Het heeft 

 reeds tot zijne vroegtijdige illusiën behoord, een orgaan in 

 het buitenland te stichten voor de Nederlandsche onderzoe- 

 kingen van natuurkundigen aard. In 1846 schreef hy 



