LEVENSBERICHT 



VAN 



L. ph. c. van den bergh 



R. F R U I N. 



Het is een der uadeelen, aan het bereiken van een hoo- 

 gen ouderdom verbonden, dat men zijn tijdgenooten over- 

 leeft, om eindelijk onder een jouger geslacht eenzaam te 

 sterven. Dat lot is onzen van den Bergh ten deel gevallen. 

 Twee-en-tachtig jaren is hij oud mogen worden, ouder dan 

 bijna een dergenen met wie hij was opgegroeid en de blijde 

 dagen der jeugd had doorleefd. Naar het graf begeleidden 

 hem vrienden die hij zich op later leeftijd verworven had; 

 de oude beproefde van weleer waren hem nagenoeg alle 

 voorgegaan. En nu het Bestuur onzer Afdeeling van de 

 Koninklijke Akademie den droevigen plicht te vervullen had, 

 om voor het stellen van zijn levensbericht dien zijner mede- 

 leden te kiezen, die hem het langst en het meest gekend 

 had, bleek het dat van zijn vele Akademie-vrienden, die 

 eens hier nevens hem gezeten waren, slechts een enkele, 

 onze hooggeachte Sloet van de Beele, nog over was. Aan 

 dezen derhalve in de eerste plaats kwam het voorrecht toe, 

 om U zijn leven te verhalen en aan zijn verdiensten te her- 

 inneren, doch hij wenschte er van verschoond te worden, 

 om redenen die wij ten volle eerbiedigen. Zoo kwam de 

 beurt aan mij, die, ofschoon veel jonger van jaren, toch in 



