( 64 ) 



deren vriend. Van den Bergiï heeft de gelegenheid aan- 

 gegrepen, die hem het schrijven van het Gedenkboek 

 van het Tweede Eeuwfeest der Utrechtsche 

 Hoogeschool in 1836 aanbood, om in den lof van zijn 

 inmiddels overleden leermeester uit te weiden. »Men moet 

 zelf (zegt hij) tot den kring zijner vertrouwde vrienden be- 

 hoord hebben om zich een recht denkbeeld te kunnen vormen, 

 hoe hij de beoefening der Vaderlandsche Geschiedenis en 

 Letteren aan de Hooge School algemeen wist te maken, maar 

 vooral hoe hij op zijn geliefd dispuut-college en in den ver- 

 trou weiijken omgang met zijn leerlingen geheel hun vriend 

 was, onder scherts en ernst hun vertrouwen wist te winnen 

 en dien invloed ter bevordering van Vaderlandsche Letteren 

 en Geschiedenis aanwendde". En niet tot na zijn dood had 

 hij gewacht om aan den man, wien hij zoo zeer verplicht 

 en verknocht was, zijn dankbaarheid openlijk te betuigen. 

 Nog student, in 1829, had hij een bundel Gedichten 

 uitgegeven en aan » Mijnen Hooggeschatten leermeester en 

 vriend, den Hoogleeraar A. Simons" toegewijd. » Versmaad" 

 zoo had hg hem toegezongen : 



Versmaad dan ook dit offer niet, 

 Dat met den hoogen gloed, door U in hem ontstoken, 

 De dankbre dichter biedt. 

 Bij U is de eerste kiem in vroeger tijd ontloken ; 

 De schors, die haar bedwong, is door Uw hulp verbroken; 

 G^ hebt mij 't pad gebaand, mij van Uw licht bedeeld, 

 En wat nog ertsklomp was tot rein metaal vereeld. 



Ik vrees dat mijn ontslapen vriend het niet zou goedkeu- 

 ren, dat ik hier zijn Gedichten ter sprake breng. Tn 

 later tijd verloochende hij die eerstelingen van zijn kunst 

 en hoorde ongaarne van hen spreken. Met reden, want 

 zij hadden hun tijd gehad en bezaten geen blijvende waarde. 

 Maar in een levensschets, die tevens een proeve van waar- 

 d^ering zijn moet, mogen zij niet onvermeld blijven, want 



