( 66 ) 



van Augustus mede, die het voorbeeld van Frankrijk in België 

 zagen nagevolgd. Met welke oogen, niet welken hartstocht 

 een vriend van Oranje en een vijand der volks losbandig- 

 heid, gelijk onze van den Bükgh, die onstuimige tooneelen 

 moest aanzien, kunnen wij ons voorstellen. Al had hij op- 

 gehouden student te zijn, hij was een der eersten die zich 

 aanmeldden, om met htt Utrechtsche studentenkorps voor Vorst 

 en Vaderland uit te trekken. In zangen brak zijn geest- 

 drift los. Zijn sWapenklank, krijgsliederen voor 

 het studenten -jager korps, door Mr. L. Ph. C. 

 VAN DEN Bergh, Vrijwilliger", verscheen den 14'^'^'" Octo- 

 ber in eerste uitgaaf en vier dagen later reeds in de tweede. 

 Met zijn jongeren nog niet gepromoveerden broeder aan 

 zijn zijde ging hy den lO''*^" November scheep naar Bergen 

 op Zoom, zijn eerste garnizoensplaats, en begon het krijgs- 

 mansleven, waarvan hij zoo vaak zijn vader had hooren 

 verhalen. 



Eerst in den volgenden zomer vingen, gelijk Gij weet, de 

 vijandelijkheden aan. Den 2'^^'^ Augustus 1831 's nachts 

 om half een rukten de Utrechtsche studenten uit Oosterwijk 

 op naar Turnhout, waar zij den volgenden dag met den 

 vyand slaags raakten. Ik durf beweren, dat bij deze eerste 

 ontmoeting onze vriend niet tot de bloodaards behoord heeft. 

 De korte aanteekeuing, die hij van den veldtocht heeft ge- 

 houden, gloeit van de geestdrift, waarmede hij aan de ope- 

 ratiën deelnam, die tot de omsingeling van het Maas-leger 

 hadden moeten leiden. Met spijt vermeldt hij haar misluk- 

 king, » omdat de Belgen voor ons op de vlucht sloegen"; 

 met weerzin den aantocht der Franschen, die de onzen tot 

 den terugtocht noodzaakte. Onwillig stak hij het zwaard 

 weer in de schede. Maar, nu het met het strijden uit was, 

 verheugde hij zich toch, dat ook het garuizoeusleven ten 

 einde liep. Den IS'*^" September werden de studentenkorp- 

 sen afgedankt, en drie dagen later hield reeds het Utrechtsche 

 zijn intocht in de Akademiestad. Van het kortstondige krijgs- 

 mansleven bleef niets over dan de herinnering aan den wel 



