( 81 ) 



van die taak gekweten, doch, nu zij eens was afgedaan, 

 verlangde hij voor als nog geen nieuwe van dezelfde soort. 

 Taal- en Letterkunde verloren zijn oude voorliefde niet. 

 Den vrijen tijd, dien hem de zorg voor het uitgeven der 

 Gedenkstukken liet, wijdde hij haar hoofdzakelijk. Het 

 Taalkundig Magazijn ontving voortdurend zeer gewaardeerde 

 bijdragen van zijn hand. In de Gids, waaraan hij van de 

 oprichting af medewerkte, plaatste hij opstellen en recen- 

 siën, tot den kring der volksbegrippen en zeden behoorende. 

 Voor de Maatschappij der Nederlandsche Letterkunde eindelijk 

 bezorgde hij in 1841 de uitgaaf der Geestelijke ge- 

 dichten van Mae riant en vijf jaren later de uitgaaf der 

 veel omvangrijker Roman van Limbo rch. Gij ziet: de 

 werken der Maatschappij vervingen voor hem eenigermate 

 het Tijdschrift, dat hij met Nepveu had wenschen te stich- 

 ten. Hij gaf er in uit wat bij zijn studie voor de Volks- 

 romans in de Middeneeuwsche handschriften zijn aandacht 

 het sterkst had geboeid. Van den Limborch inzonderheid 

 had hij toen reeds in zijn boek een breedvoerig uittreksel 

 geleverd. 



In den tusschentijd, die dat vroegere boek van de uit- 

 gaaf van den tekst scheidt, was in ons Vaderland op het 

 gebied der Middennederlandsche taalkunde een beweging 

 ontstaan, die niemand meer dan van den Bergh gewenscht 

 en bevorderd had. Jonckbloet was opgestaan, en van hem 

 ging een nieuw leven uit. Een nieuw leven, geen verle- 

 vendiging van het oude: zoo luidde de leus, die deze strijd- 

 lustige ridder in zijn schild voerde. Hij gevoelde dat in 

 zijn alleen staan zijn kracht was gelegen, en wenschte met 

 zijn onmiddellijke voorgangers niets te doen te hebben. 

 Met hen wilde hij het ryk niet deelen ; hg verbond zich 

 alleen met jeugdige geleerden, die in zijn geest en onder 

 zijn aanvoering wilden werken. Door deze afstooting van 

 wat hem niet leek heeft Jonckbloet zijn geliefde weten- 

 schap een uitnemenden dienst bewezen. Er zijn tijden, waarop 

 met het verledene moet worden gebroken. Wanneer de ver- 

 Jaakboek 1887. " 



