( 86) 



werd tusschen van den Bekgh en mij, onervarene, verdeeld. 

 Daaraan dank ik nog altijd het voorrecht van toen reeds 

 met den voortreffelijken man persoonlijk kennis gemaakt 

 en vriendschap gesloten te hebben. 



Het waren welmeenende vrienden geweest, die hem had- 

 den aangespoord om naar deze schraal bezoldigde betrekking 

 té dingen. Welmeenende vrienden maar onverstandige raads- 

 lieden. Want om met knapen om te gaan en hen de eerste 

 beginselen te onderwijzen, daartoe was van den Bergh vol- 

 strekt ongeschikt. Hij ondervond dit met bitter verdriet en 

 legde na ruim een jaar van beproeving de zijner onwaar- 

 dige taak weer neder. 



Niet veel meer opgang maakte hij ter zelfder tijd als 

 privaat- docent aan de Hoogeschool. Yan zijn komst in de 

 stad af hield hij namelijk eens in de week in het klein 

 auditorium voor een gering getal toehoorders, waarvan ik 

 er een was, een openbare voorlezing over de Middelneder- 

 landsche, inzonderheid de Frankische, oudheid. De blijvende 

 vrucht dier lessen is het Handboek der Middelneder- 

 landsche Geographie, in 1852 in het licht gegeven. 

 Wat hy ons verder voordroeg had minder te beteekenen en 

 was grootendeels uit zijn vroegere werken al bekend. Toch 

 blijft het een bewijs van hoe weinig op den inhoud van 

 akademische lessen gelet wordt, indien de vorm en de voor- 

 dracht onsmakelijk zijn, dat deze voorlezingen zoo goed als 

 geen hoorders trokken en die weinige nog niet eens kon- 

 den boeien. Want dat de inhoud inderdaad degelijk en, wat 

 den aiouden toestand des lands betreft, volkomen nieuw was, 

 zal een ieder erkennen, die het uitmuntende handboek nog 

 dagelijks raadpleegt. Zonder gebreken is het niet, ook niet 

 in den tweeden verbeterden druk, dien het in 1872 mocht 

 beleven. Zooals bijna alles wat van den Bergh geschreven 

 heeft mist het die juistheid in al zijn deelen, die trouwens 

 niemand bereiken kan, wiens studie een zoo ver uitgestrekt 

 gebied omvat. De stof is met stalen vlijt bijeengezocht maar 

 met geen toereikende kritiek geschift; zooals zy werd ge- 



