( 95 ) 



DEN Bergh niet gezind. Hij koesterde geen hooger eer- 

 zucht dan om hetgeen Bakhuizen onafgedaan had gelaten, 

 voort te zetten en te voltooien in zijn geest en naar zyn 

 plan. In het eerste jiiarlijksche Verslag, dat hij aan 

 den Minister van Binnenlandsche Zaken overlegde, betuigde 

 hij, na uitgeweid te hebben in den lof van zijn voor- 

 beeldigen voorganger, dat » indien op den zelfden voet werd 

 voortgegaan, gelijk hij voornemens was, toch diens verlies 

 slechts ten deele vergoed zou worden, omdat zijn persoon- 

 lijkheid zoo uitstekend was geweest". Dit was het wat hij 

 gevoelde en waarnaar hij streefde: zoo veel mogelijk te 

 vergoeden wat in Bakhuizen was verloren, en dat wel door 

 in zijn voetstappen te treden. Hij heeft diens voorbeeld 

 ook trouw nagevolgd. Den roem van vrijgevigheid en voor- 

 komende welwillendheid, die zijn voorgangers en inzonder- 

 heid de naast voorgaande voor zich en voor de inrichting 

 hadden verworven, heeft hij ten volle gehandhaafd. Van 

 landgenoot en vreemdeling, zoo velen tijdens de directie van 

 VAN DEN Bergh in het Archief te werken hebben gehad, 

 gaat slechts één stem op van erkenning zijner innemende 

 hulpvaardigheid. 



Van een post, zoo waardiglijk bekleed, viel het hem 

 moeilijk te scheiden. Ook was hij aan geregelde bezigheid 

 zoo gewend, dat hij schrikte op de gedachte van te worden 

 als die vele gepensioneerden, die hij in de Hofstad zag 

 rondwandelen. Zoo bleef hij, lang nadat hij den leeftijd 

 had bereikt, die in onzen kring en daarbuiten voor het in- 

 gaan ter ruste staat voorgeschreven, zijn drukke ambts- 

 plichten waarnemen, zooveel hij kon. Eindelijk echter kon 

 hij niet langer, en een half jaar voor zijn dood op twee-en- 

 tachtigjarigen ouderdom vroeg en kreeg hij zijn eervol ont- 

 slag. Van toen af verzwakte hij meer en meer, van lichaam 

 niet van geest, en zag met weemoed doch gelaten zijn uit- 

 einde naderen. Zonder verschrikking is eindelijk, den 17'^° 

 September van het vorige jaar, de dood hem overkomen; 

 zonder strijd is hij als ingeslapen. Zijn jongste zuster, die 



