XCYI 



naar Heeman de Goëe, die daarbg de hoofdrol speelde, nog 

 geene bevredigende uitkomst heeft opgeleverd (Versl. IX, 

 blz. 110-124). 



Dezelfde spreker lichtte de krijgsverrichtingen van 1678 

 toe, die aan den slag van St. Denis voorafgingen, vooral 

 met behulp van Roüsset's »Vie de Louvois", en leverde daar- 

 door eene bijdrage tot de kennis van de wijze van oorlog 

 voeren in die dagen, en vooral tot betere waardeering van 

 Prins Willem III als veldheer (Versl. IX, 158 — 183). 



De Heer Land hield de afdeeling tweemaal bezig. De 

 eerste mededeehng hep over de brieven van Spinoza. De 

 spreker bewees dat de uitgever der »Nagelate Schriften" van 

 B. d. S. van 1677, Nederlandsche brieven van Spinoza's eigen 

 hand voor zich heeft gehad, en dat de Latijnsche vertaling 

 dier brieven waarschijnlijk door Spinoza zelven is vervaar- 

 digd (Versl. IX, bez. 144 — 155). De andere was eene 

 bijdrage tot de geschiedenis der toonkunst bij de Arabieren. 

 De Heer Land heeft de berichten van Villoteau, Kogesaeten, 

 Kiesew'ettee en anderen getoetst aan het werk van den be- 

 roemden al-Faeabi over de muziek, uit de eerste helft der 

 tiende eeuw, en daarvoor gebruik gemaakt van het Leidsche 

 handschrift. Door de berichten van den een uit die des 

 anderen aan te vullen en te verklaren, en door nauwkeurige 

 becyferingen, zag hij zich in staat gesteld eene juistere voor- 

 stelling te geven van de toonladders voor verscheiden muzijk- 

 instrumenten, oudtijds bij de Arabieren gebruikelijk (Versl. IX, 

 blz. 246—297). 



Een gewichtig punt van Staatsrecht, vroeger door den 

 Heer de Pinïo in de Afdeeling besproken (zie Versl. VHI, 

 blz. 306 — 334), werd door den Heer Tellegen opnieuw 

 behandeld, nl. de vraag of algemeene maatregelen van inwen- 

 dig bestuur noodzakelijk op eene wet moeten berusten. Vol- 

 gens zijne meening steunde die opvatting, thans door den 

 Hoogen Raad gehuldigd, evenmin op de gi'ondwetten van 

 1814 en 1815 als op de sedert gevolgde praktijk. Zelfs 

 de herziening van 1 848 heeft in dit opzicht niets veranderd. 



