(6) 



en een bij uitnemendheid vruclitbaren bodem. Daarenboven 

 zou men op een niet al te verwijderden afstand, op het Gëdé- 

 gebergte, de gelegenheid behouden tot den aanleg van tuin- 

 afdeehngen, waardoor men in staat zou zijn de kweeking te 

 beproeven van allerlei plantensoorten uit de meest onderschei- 

 den klimaten en deelen der aarde. 



Dat men dit doel volkomen bereikt heeft, eischt hier geen 

 betoog. Ter juiste waardeering van de mannen, die er toe 

 hebben bijgedragen, is 't evenwel billijk, ook de middelen en 

 de ontwikkelings-geschiedenis te herdenken. 



Na Reinwaudt's vertrek, werd Dr. Blusie tot directeur der 

 jonge instelHng benoemd. Als eerste hortulanus was daar 

 werkzaam de Heer Zippelitjs — vóór dien tijd aan den bo- 

 tanischen tuin te Bonn verbonden — tot wiens eere Bluiie 

 het geslacht Zippelia heeft vastgesteld. Als botanist, maakte 

 ZiPPELius deel uit van de eerste natuurkundige commissie, die 

 Nieuw-Guinea bezocht. 



Na Blijivie's vertrek, schijnt de betrekking van » directeur" 

 te zijn opgeheven. Wel is waar heeft, omstreeks 1837, ook 

 de Heer Diard dien titel nog gevoerd, doch in waarheid gold 

 hij toen als een eerbetoon, waardoor het oud-lid der natuur- 

 kundige commissie meer persoonlijk voldaan dan direct ver- 

 bonden was. 



Na ZiPPELius overlijden, tegen het einde van 1830, stelde 

 de Gouverneur-Generaal J. van den Bosch den Heer J. E. 

 Teijsmann als hortulanus aan. Teijsmann was van den Bosch 

 als tuinman naar Java gevolgd en met dezen, den 2^^" Ja- 

 nuari 1810, aan wal gestapt. Zijn natuurlijke aanleg en groote 

 werkzaamheid waren den meester in 't oog gevallen, en, toen 

 deze hem de gewichtige betrekking toevertrouwde, gaf hij 't 

 bew^s van een juisten blik. Een vijftigjarige ondervinding 

 dwingt tot de volle erkentenis, dat v. d. Bosch, door de verheffing 

 van Teijsmann, den roem van Buitenzorg's tuin heeft voorbereid. 

 Met weergaloozen ijver en een onverstoorbare inspanning 

 greep Teijsmann alle beschikbare middelen tot zijn ontwik- 

 keHng aan. De leden der natuurkundige commissie, met wie 



