{ 20 ) 



Had ScHEFFEB te veel en te velerlei arbeid aanvaard, zich 

 zelven daardoor in hooge mate overspannend, in het laatste 

 jaar zijns levens werd hij daarbij nog liard beproefd en ge- 

 slagen door de spoedig elkander opvolgende berichten van den 

 dood zijns vaders en van zijn tweede moeder. 



Zijn vader nog eenmaal te mogen wederzien, dat was altijd 

 een zijner dierbaarste wenschen gebleven. Ik ben overtuigd 

 dat hij zelden een gewichtig besluit nam, alvorens met dien 

 vader ernstig van gedachten te hebben gewisseld. Toen ik, na 

 mijn terugkeer in Nederland, in 't laatst van 1878 den ouden 

 ScHEPFEE te Weesp bezocht en persoonlijk leerde kennen, werd 

 't mij duidelijk, hoe vader en zoon, ook na jaren lange schei- 

 ding en op grooten afstand, één van hart en één van zin 

 konden blijven. 



Dat een man als Rtjdolph Scheffer, door zijn studie zoo- 

 wel als door zijn positie, een zeer werkzaam lid van vele 

 wetenschappelijke en nuttige instellingen moest zijn, behoeft 

 nauwlijks te worden opgemerkt. 



De keizerlijke Duitsche akademie van natuurkundige weten- 

 schappen nam hem in 1872 onder hare leden op, en vulde 

 daarmede de oude, ledige plaats van Reinwardt aan. 



In 1873 gaf de Nederlandsche maatschappij ter bevorde- 

 ring van nijverheid, wier museum te Haarlem zoovele bij- 

 dragen van hem ontving, hem een blijk harer erkentelijkheid en 

 waardeering, door de aanbieding van het eere-Hdmaatschap. 



De koninklijke akademie, afdeeling Natuurkunde, benoemde 

 Scheffer in 1878 tot haren correspondent in de Oost-Indische 

 bezittingen. 



Ook aan andere eerbewijzen bleef het niet ontbreken, al 

 was Scheffer's zelfstandige en onafhankelijke, degelijke natuur 

 er wars van daarop jacht te maken, wat hem in zijne 

 gunstige positie zoo eenvoudig en gemakkelijk zou zijn ge- 

 weest. 



Z. M. onze Koning begiftigde hem in 1876 met het rid- 

 derkruis der orde van de Eikenkroon, en een jaar later ont- 



