{ 66 ) 



lieiclkunde en gescliiedenis, willen te kennen geven, dat hij 

 deze als ongelukkige, verouderde suffers bescliouwt, die zicli nog 

 maar steeds met lang versleten speelgoed vermaken, hij mag 

 zich alsdan tegenviroordig vleien met het uitzicht op een groot 

 succes, zooal niet in Attica, dan toch in Boeotië." Misschien 

 hebben zulke in drift geuite sarkasmen in de oogen van som- 

 migen, die hem slechts oppervlakkig kenden, wel eens een 

 minder gunstig licht op zijn karakter geworpen. Maar ik 

 ben zeker, dat niemand die langer en op intiemer voet met 

 hem verkeerd heeft, op den duur heeft kunnen twijfelen aan 

 de zachtheid en liefderijkheid van zijn gemoed, aan zijn loyau- 

 teit in het erkennen van dwaling, aan zijne bereidwilligheid 

 om waar hij zich door drift had laten vervoeren, ook al 

 geloofde hij in zijn recht te zijn, den eersten stap tot ver- 

 zoening te doen. Hij was de afgod van gade en kinderen, 

 en zal onvergetelijk blijven voor ieder die hem gekend heeft. 

 Ik zeide reeds boven dat hij mij den 4^*^° Maart dezes 

 jaars, naar aanleiding der voorbereidingen voor den derden 

 tocht van de Willem Barendsz., nog een uitvoerigen en opge- 

 wekten brief schreef. In den avond van den volgenden dag 

 voelde hij zich ongesteld en klaagde over pijn in de zijde. 

 In weinige dagen kreeg de ziekte zoo zeer de overhand, dat 

 de hoop op herstel weldra geheel moest worden opgege- 

 ven. Negen dagen waakte zijne trouwe gade met zijn zoon 

 aan zijn ziekbed, en den 15*^^" sloot zij in stomme smart 

 en vertwijfeling de vriendelijke oogen, die zich niet meer 

 openen zouden. Te midden eener veelzydige, krachtige werk- 

 zaamheid, werd die beminnelijke man, die nog zooveel groots 

 en goeds had kunnen tot stand brengen, afgeroepen van den 

 post dien hij hier op aarde vervuld had. Hij had zijn 52^'^ 

 levensjaar nog niet voltooid. 



