( 5) 



aan zijne biecht in den Spectator van 1870 (bl. 220): »Ik 

 beken dat 



onder de waatren des twijfels, 

 't Zoet, eenvoudig geloove 



des kinds weg brokkelende inviel". 



Mjne overtuiging sprak hij onverholen uit, soms met zoo 

 onomwonden openhartigheid, of op zoo studentikozen trant, 

 dat hem wel eens verweten is, dat hij de gepolijste vor- 

 men van een •gentleman miste. Aan die rondheid paarde hij 

 trouw aan zijn woord en zijne vrienden, gulheid en hulp- 

 vaardigheid, een merkwaardigen eenvoud en warsheid van 

 ijdel vertoon. 



Maar niet alleen als mensch verdient hij onze achting, 

 ook als geleerde ; want ofschoon de grootsche verwachtingen, 

 die van hem gekoesterd werden, niet geheel zijn vervuld, 

 heeft hij in zijn te kortstondig leven toch veel voor de we- 

 tenschap gedaan, die hij meer en meer aanhing met geheel 

 zijn ziel. 



Reeds zijne dissertatie deed zien, tot hoe degelijk een school 

 hij behoorde. Door tekstkritiek en tekstverklaring maakte 

 hij die schoone, strofische gedichten van maerlant voor het 

 eerst zoo leesbaar, als de toenmalige stand der wetenschap 

 het toeliet. 



Spoedig na zijn promotie, in 1858, werd hij te Franeker 

 benoemd tot docent in de nieuwe talen aan het gymnasium. 

 Hij was hier met lesuren overladen, en met genoegen gaf 

 hij dan ook na vier jaren van moeielijken arbeid, deze be- 

 trekking op, om die van Archivaris-Bibliothecaris van Fries- 

 land te aanvaardeu. Toch zag hij met genoegen op den 

 in Franeker doorgebrachten tijd terug: te meer, omdat hier 

 de genegenheid ontloken was voor de zuster van zijn trou- 

 wen vriend Mr. isaac teltits'g, die in het begiii van 1864 zijne 

 gade werd. Te Leeuwarden bleef hij zes jaren, tot de dood 

 van TE WINKEL voor VERWIJS een werkkring opende, die 

 hem de gelegenheid zou geven nog meer dan vroeger voor 



