( 20 ) 



in vele opzichten noodlottige richting onzer dagen klaagt, 

 voorbijzien, dat men hier met eene reactie te doen heeft, 

 die, gelijk het zoo dikwijls gaat, haar doel geheel heeft voor- 

 bijgestreefd, en door overdrijving zondigt? 



In de dagen toen van Geuns de propaedeutische vakken 

 beoefende, bestond het gewenschte evenwicht evenmin als 

 nu. In de geheele opleiding van den medicus werd toen 

 aan het studium generale een overwegend gewicht toege- 

 kend. Het natuuronderzoek werd bij het onderwijs hoog- 

 stens geduld, meestal geheel veronachtzaamd ; de studie der 

 natuurwetenschappen nimmer als een krachtige hefboom 

 voor de opleiding in eere gehouden. De humaniora waren 

 oppermachtig! En die humaniora waren te Amsterdam in 

 '25 en '26 uitstekend vertegenwoordigd. David Jacob van 

 Lennep's colleges — voor van Geuns verplichte of testimo- 

 nium-colleges — hadden eene buitengewone aantrekkings- 

 kracht. En niet alleen daar zag men den jongen medicus. 

 Ook op de colleges van van Cappelle over Nederlandsche 

 stijl en geschiedenis werd hij niet gemist, en meer nog dan 

 uit de lessen, die hij volgde, blijkt uit de namen der vrien- 

 den van zijn studententijd, hoe zeer van Geuns de humaniora 

 vereerde, hoezeer hij het studium generale op prijs stelde. 

 Op de rol zijner vrienden vinden wij reeds te Amsterdam 

 Bakhuizen van den Brink, A. Drost, P. Cool, F. G. Huët, 

 J. P. Heije en G. A. N. Allebé. Straks, als zij ten 

 deele in Leiden zullen zijn, zal de vriendschapsband tusschen 

 hen allen nog nader worden toegehaald. In dien kring, 

 de kern van het jonge Holland en de toekomstige redac- 

 tie van de »Gids", genoot van Geuns een hoog aanzien. 

 Uit de nog bewaarde correspondentie dier dagen, mij als 

 zoovele andere bescheiden met de meeste welwillendheid 

 ter hand gesteld, blijkt dit op elke bladzij. Welk een 

 edele wedijver , om zijue opvattingen , zijn oordeel over 

 oudere en nieuwe letterkunde, over Cicero en Tacitus, over 

 Lamartine en Victor Hugo, over Jean Paul en Thomas 

 MooRE, over vraagstukken van aesthetica en wijsbegeerte te 



