( 25 ) 



hospitalen behoed zou hebben! Of hem na zulk een ant- 

 woord de gevraagde vergunning verleend zou zijn? Niet 

 waarschijnlijk. Nog altijd hield het studium generale het 

 studium speciale in zijnen breeden mantel verborgen, als een 

 kind, dat tegen schadeliike uitwendige invloeden beschermd 

 moest worden. Eerst na de promotie mocht het op eigen 

 beenen staan, om dan te laat te ondervinden, hoe men het 

 in zijnen wasdom onderdrukt, hoe men het niet gekweekt, 

 maar vertroeteld had ! 



De cholera verdween in 1832 betrekkelijk spoedig uit ons 

 vaderland, om in 1833 nog slechts even terugtekeereu . Toen 

 echter was van Geuns niet meer als wijkdokter werkzaam, 

 want zijn veelgeliefde vader was den 15 Dec. 1832 overle- 

 den, en meer dan ooit rekende hij het zich nu tot plicht 

 zijne studiën door de promotie te voltooien. 



Den 17^° Juni 1833 verwierf hij te Leiden de »summos 

 honores in medicina" op eene dissertatio psychologico-medica. 

 Daarin handelde hij » de animi habitu, qualis in variis morbis 

 chronicis observatur." Hij had zijne dissertatie steeds als 

 een ernstig werk beschouwd, niet als eene bloote formaliteit. 

 Bg de keuze van zijn onderwerp had hij zich eensdeels laten 

 leiden door de voorliefde van bijna alle jonge doctorandi voor 

 breede vraagstukken met algemeene gezichtspunten, anderdeels 

 door de traditiën zijner familie. Zijn oom Steven Jan was 

 als doctor in de philosophie gepromoveerd op een proef- 

 schrift: »De corporum habitudine, animae hujusque virium 

 indice ac moderatrice." De dissertatie van onzen v. Geuns 

 is als het ware een vervolg op die van zijn oom. Het ver- 

 band tusschen lichaam en ziel speelt ook daarin een hoofdrol. 

 Dat verband toetelichten uit den invloed, dien de verschil- 

 lende chronische ziekten op den gemoedstoestand des menschen 

 uitoefenen, ziedaar de taak, die hij zich gesteld had. Voor- 

 waar, eene moeielijke en weinig vruchtbare taak ! Hoe van 

 Geuns zich daarvan kweet, kunnen wij thans in het midden 

 laten. Met den maatstaf van onzen tijd gemeten, heeft deze 

 arbeid slechts eene historische beteek enis. Maar in deze 



