( 29 ) 



hem in dat opzicht bijna niets geboden werd. "Van daar dat 

 hij zich aan geene enkele coryfee vaster verbond, om onder 

 diens leiding zich in ziekenonderzoek of ziekenbehandeling 

 te bekwamen. Van daar dat hij de eenige gelegenheid om 

 ouder Joh. Muller of Magendie de physiologie te bestu- 

 deeren, ongebruikt voorbij liet gaan. Van daar dat hij 

 Cruveilhier's pathologisch-anatomische lessen slechts hoogst 

 cursorisch volgde, zonder zich nader aan hem aan te sluiten. 

 Van daar dat hij in één woord vau zijn buitenlandsche reis 

 met rijke schatten beladen naar zijn vaderstad terugkeerde, 

 volkomen bewust van de wijze, waarop die schatten verkre- 

 gen waren en te verkrijgen zijn, maar zelf nog slechts on- 

 volledig vertrouwd met de spade en het houweel, waardoor 

 zij alleen aan het licht kunnen worden gebracht! 



n. 



Ruim tien jaar, nadat hij zich te Amsterdam als praktisch 

 medicus gevestigd had: den 4fieii Febr. 1846, werd hij door 

 den Gemeenteraad der hoofdstad tot buitengewoon hoogleeraar 

 in de pathologie en de gerechtelijke geneeskunde aan het 

 Athenaeum Illustre benoemd. Hij had zich als dokter en als 

 wetenschappelijk man een zeer goeden naam gemaakt. Als 

 dokter werd hij door zijne patiënten op de handen gedragen. 

 Zij hadden in hem een nauwkeurig en consciëntieus genees- 

 heer gevonden, met een warm en liefdevol hart, wien de 

 beginselen, door zijn grootvader bij de promotie van zijn 

 zoon Steven Jan in zijne redevoering: //De humanitate, 

 medici virtute praestantissima" verkondigd, in »succum et 

 sanguinem" waren overgegaan. Als wetenschappelijk schrij- 

 ver had hij zijn sporen verdiend door zijne kritische bij- 

 dragen in ÏÏeije's » Wenken en meeningen", door zijne me- 

 dewerking aan de »Gids", boven alles door zijn optreden 



