( 59 ) 



een paar dagen den S^en Dec. 1880 uit ons midden rukte. 

 Met hem droegen wy een man van ongekreukte plichtsbe- 

 trachting, van onverbroken trouw aan de wetenschap, aan 

 het schoone en goede, aan de edelste belangen der mensch- 

 heid, ten grave. In hem verloor Nederland een man van 

 meer dan gewone gaven op het gebied der geneeskunde. 

 Was hem ook het talent niet gegund, om met die gaven te 

 woekeren en haar duizendvoud ten nutte van tydgenoot en 

 nakomeling vruchten te doen dragen, dat gemis werd ruim- 

 schoots vergoed door de wgze waarop hij uit zijn vol gemoed 

 steeds al wat hij had in eens ten beste gaf, niet ongelijk 

 aan die bergen uit het tooversprookje, waaruit ge naar har- 

 telust alle schatten der aarde terstond kunt te voorschijn 

 halen, indien ge u door het juiste tooverwoord slechts den 

 toegang weet te verschaffen. Met onuitwischbare letteren heeft 

 hy zijn naam in de geschiedenis der geneeskunde gegrift 

 naast dien van Maïthias en Steven Jan van Geüns, naast die 

 van onze beste mannen uit de tweede helft der negentiende 

 eeuw; in de geschiedboeken onzer Instelling en in die van 

 het geneeskundig onderwijs te Amsterdam, zal de dankbare 

 herinnering voor zijne groote verdiensten eene eerezuil stichten, 

 maar boven alles zal zijne nagedachtenis voortleven in onze 

 harten, als die van een man met een eerlgk en vlekkeloos 

 karakter, die altyd en in alles, tegenover zich zelven en te- 

 genover anderen, de meest strikte rechtvaardigheid heeft be- 

 tracht ! 



