( 69 ) 



Hoogeschool. Aanvankelijk wijdde hij zich aan de studie der 

 klassieke letteren in verband met den wensch zijner ouders, 

 Israëlieten van streng rechtzinnige richting, dat hij Joodsch 

 geestelijke zoude worden. Tegen dien wensch bestond bij den 

 jongeling, die destijds nog de richting zijner ouders was toe- 

 gedaan, geen bezwaar. Later kwam daarin verandering, en 

 de jeugdige student, die een tijd lang zijne uren verdeeld had 

 tusschen de studie der Grieksche en Latijnsche oudheid en 

 die van den Talmud, gaf het plan op om rabbijn te worden, 

 omdat het traditioneele Jodendom, dat de Synagoge in Neder- 

 land als het eenig ware erkent, de behoeften van zijn hart 

 niet langer bevredigde. Goudsmit werd van wat men pleegt 

 te noemen een rechtzinnige een zeer vrijzinnige Israëliet, en 

 hg bleef dit tot zijn dood. Ik voeg er dadelijk bij, om later 

 niet meer op dit punt terug te komen, dat zijn hart steeds 

 warm bleef kloppen voor alle algemeene Joodsche belan- 

 gen, dat alle Jodenhaters of anti-Semieten, zooals die heeren 

 zich thans noemen, te rekenen hadden met hem, als met een 

 moedig kampvechter, wiens kennis van Pentateuch en Tal- 

 mud, waar het uoodig was, geduchte wapenen verschafte in 

 den strijd, en dat zyne medewerking nooit te vergeefs werd 

 ingeroepen waar het er op aankwam, hetzij instellingen te 

 bevorderen, die naar zijne gemoedelijke overtuiging konden 

 leiden tot de godsdienstige en zedelijke ontwikkeling zijner stam- 

 genooten, hetzij Israëlieten, van welke richting ook, door 

 zedelijke of stoffelijke hulp te ondersteunen. 



Na deze korte uitweiding keer ik terug tot Goudsmit's 

 akademische studiën. In de letteren verwierf hij zich den 

 graad van candidaat en legde hij het doctoraal examen met 

 goed gevolg af. Tijdgenoot en vertrouwd vriend van Cobet, 

 werd hij door zijne medestudenten niet onwaardig geacht 

 naast dezen genoemd te worden. En dat de akademische vox 

 populi hier waarheid sprak, welk schitterender, welk meer 

 afdoend bewijs, kan ik, een leek op het gebied der literatuur, 

 er u voor noemen dan dat de Senaat der Leidsche Hooge- 

 school den 8sten Februari 1875 bij de herdenking van haar 



