( 82 ) 



»wat hem zijne buitengewone waarde gaf voor onze univer- 

 »siteit, het was vooral zijn onvergelijkelijk talent als docent. 

 » Wie hem hoorde, wist nooit wat meer te bewonderen, of de 

 » duidelijkheid zijner voorstelling, of zijn boeiende geestdrift, 

 »öf de originaliteit, de geniale oorspronkelijkheid, die alles 

 » kenmerkte wat hij zeide of deed. Ik sprak u in de eerste 

 » plaats van de duidelijkheid zyner uiteenzetting. De omstan- 

 »digheden, die zijne benoeming tot hoogleeraar voorafgingen, 

 » hadden hem in dat opzicht zeer begunstigd. Goudsmiï was 

 » jaren lang als repetitor in de academische wereld werkzaam 

 » geweest. Hij wist dus bij ervaring niet alleen, waarheen 

 »hij zijne leerlingen brengen moest, hij wist ook, waar zij 

 » stonden. Hij was niet enkel voortreffelijk op de hoogte van 

 »wat zij moesten weten; hij was even volledig bekend met 

 »wat zij nog niet wisten. Buitengewoon was dan ook zijne 

 »gaaf om eene zaak, die hij behandelde, behoorlijk van alle 

 » kanten te bekijken. ledere zaak wendde hij zoolang om en 

 »om, totdat hij haar ons letterlijk van alle denkbare zijden 

 »voor oogen had gesteld. Onvermoeid was hij om eenige 

 » waarheid, die hij ons wilde inprenten, te zeggen op alle 

 » manieren, waarop zij gezegd kon worden. Bleef zij op de 

 » eene manier niet in ons denkvermogen hangen, dan zou het 

 »toch zeker op eene andere wel gaan. En in den regel ge- 

 »schiedde het alzoo. In de tweede plaats roemde ik de 

 » boeiende geestdrift zijner voordracht. Wie haar wilde be- 

 » wonderen, hij vond daartoe vooral eens in het jaar de 

 » schoonste gelegenheid. Het was op het Instituten-college 

 » over het bezit. Als de tijding zich had verspreid, dat Gouü- 

 »SMIT op dat college tot het bezit genaderd was, dan zag 

 » men het holle lokaal achter in het gebouw van de Kloksteeg 

 s> den eerstvolgenden keer opgevuld met een nog veel talryker 

 » gehoor dan dat gewoonlijk daar te vinden was. Goüdsmit 

 » begon in den regel op eenigzins slependen toon, langzaam, 

 » haast zou ik zeggen » slaperig". Maar weldra werd het an- 

 »ders. Meer en meer maakte hij zich warm. Dan kwam spoe- 

 »dig het oogeublik, dat hij Büchel onder handen nam, den 



